Realistyczna książka o harcie ducha, błędach, które przytłaczają oraz o nadziei i bezmiarze tęsknoty.

 

Wojna to czas dramatycznych wyborów, zwłaszcza, jeśli jest się rozdartym między dwiema narodowościami. Dzieci Gosi – Roman i Hela – były rozdarte między Polską a Niemcami. Wzrastały w mieście ojca – Poznaniu – leżącym w pruskim zaborze. Polska rodzina przemysłowców pielęgnowała patriotyczne tradycje i zachowała swe dawne oblicze. Ich matka – Grete, a później Gosia, znienawidzona przez teściów Prusaczka, kochająca bezgranicznie męża Kasimira (Kazimierza), nie może odnaleźć się w nowej rodzinie po tym, gdy małżonek wyrusza na front pierwszej wojny światowej, dlatego podejmuje decyzję, by pozostawić swoje dzieci i wrócić do ukochanego Berlina. Życie toczy się swoim rytmem, a codzienność stawia pytania o sens życia w oddaleniu od własnego potomstwa. Cieniem na przyszłości kładzie się jedna decyzja i nadchodząca druga wojna światowa.

 

Wzruszająca opowieść o bolesnych wspomnieniach, wstrząsającej rzeczywistości wojennej, trudnej do zaakceptowania miłości oraz pustce wynikającej z jej braku. Tu hart ducha ma kolosalne znaczenie, jest „kręgosłupem” człowieka, bez niego życie jest przygnębiające. Ufność w krztynę pozytywnych myśli, nawet w sytuacjach dotknięcia egzystencjalnego dna, pozwala jaśniej patrzeć w przyszłość. Refleksje staruszki, podsumowującej swoje trudne życie, dodają nadziei lecz nie brak również oczywistych wniosków, jak choćby tego, że bez względu na sytuację, położenie czy własne widzimisię, nigdy nie wolno zostawiać swoich dzieci, bo odzyskanie prawidłowych relacji później nie będzie już możliwe. Brak miłości rodzi brak miłości, a skutki tego stanu rzeczy mogą być nieodwracalne.
Książka, o której się nie zapomina. Polecam!

 

Oprawa: miękka
Liczba stron: 232
ISBN: 978-83-65223-23-4
Premiera: 15 września 2015

Serdecznie dziękuję Wydawnictwu Dobra Literatura http://dobraliteratura.pl za egzemplarz recenzencki.