Remanent uczuć skłaniający do ujrzenia własnego egoizmu.

 

Natalia zostaje porzucona przez mężczyznę swego życia. On chce przerwy. Co prawda tylko dziesięciodniowej, ale drastycznej. Ona kocha go do szaleństwa i już na początku drogi bez niego wie, że nie da rady. Spazmatycznie płacze, przestaje jeść, nic jej nie obchodzi, świat runął, bo jego nie ma, a ona tak bardzo go kocha! Kolejne dni wydają się drogą przez mękę, a tymczasem… W szaleństwie jest metoda na wszelkie smutki. Natalia podejmuje wyzwanie rzucone przez przyjaciółkę i wyruszają w podróż, dzięki której zmieni się perspektywa patrzenia na życie. Okazuje się, że każdy dzień przynosi szereg przemyśleń, które sprawiają, że z godziny na godzinę obraz ukochanego staje się coraz mniej kolorowy i wyraźny.

 

Czym ujęła mnie Sawicka w tej powieści? Lekkością języka, doskonałym humorem i głębią morału. Bohaterka zrzuca przysłowiowe klapki z oczu i zaczyna rozumieć, że jej wielki problem jest tyci w porównaniu z prawdziwymi dramatami. Serce zaczyna bić w zupełnie innym rytmie niż dotąd, a chwila przerwy sprzyja dokonaniu remanentu uczuć. I jeszcze jedno. Siła przyjaźni. To dzięki niej można pokonać każdą przeszkodę i przetrwać najgorszy czas. Wsparcie w trudnych chwilach jest nieocenione. Z prawdziwym przyjacielem zdecydowanie łatwiej chwycić wiatr w żagle okrętu życia, który nagle zmienia kurs.

 

To powieść dająca wskazówki, by spojrzeć na życie nieco mniej egoistycznie, za to bardziej realnie, bo racjonalizm, może nudny i nieromantyczny, ale wcale nie wyklucza prawdziwej miłości. Doskonale, dobitnie i życiowo opowiedziana historia, której morał może pomóc wielu czytelniczkom. Polecam!

Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Liczba stron: 216
ISBN: 978-83-7674-491-9
Rok wydania: 2015

Podziękowania dla Wydawnictwa Replika za egzemplarz recenzencki.