Upajać się życiem, tym cudownie boskim narkotykiem.

 

Czy wszystko, co przydarza się człowiekowi, jest z góry zaplanowane? Czy każdy dzień, lepsze i gorsze zdarzenia, to kolejne karty z talii życia?

 

Weronika na własnej skórze doświadczyła niezwykłego. Po bolesnym rozstaniu z mężczyzną swojego życia nie potrafi o nim zapomnieć. Choć powinna, bo ten facet był dla niej istną toksyną. Tak trudno zapomnieć, gdy tak bardzo się kocha. A może wewnętrznie Weronika wcale nie chce zapomnieć? Przychodzi jednak moment, że zapomnienie przychodzi zupełnie nieprzewidywalnie. Czy wraz z nim poczuje ulgę? A może, paradoksalnie, zapragnie pamiętać?

 

Natalia Chmura w swym opowiadaniu dozuje czytelnikom kilka dosadnych refleksji, w małych, ale skutecznych dawkach. Po pierwsze, toksyczny związek jest pułapką dla głębokich uczuć. Po drugie, przeszłość ma znaczenie, nie warto jej wymazywać, bo to ona kreuje kolejne zdarzenia. Po trzecie, przeznaczenie, los zapisany w gwiazdach, precyzja planu życia ukryta pod pozorem przypadkowości to istny wyznacznik codzienności, choć często odrzucamy tę myśl. Po czwarte, miłości nie sposób oszukać, a ta prawdziwa zwykle jest na tyle niepozorna, że często jej nie zauważamy.

 

Krótko, na temat, bez patosu, a jednak bardzo refleksyjnie.

 

Oprawa: miękka
Liczba stron: 118
ISBN: 978-83-6535-625-3
Rok wydania: 2016

Serdecznie dziękuję Warszawskiej Grupie Wydawniczej za egzemplarz recenzencki.