RECENZJA PRZEDPREMIEROWA

Rekomendacja okładkowa/Patronat medialny

 

Otworzyć się na szczęście.

 

Czasem za wszelką cenę pomnażamy nieszczęście, które nas spotyka, zamiast patrzeć zadziornie w przyszłość i otworzyć się na szczęście. Co zrobić, gdy mimo wszystko udaje się dotknąć szczęścia, a ono wymyka się z rąk i stanowi o powtarzalności cierpienia?

 

Wspomnienia, tęsknoty, obwinianie się, szukanie ucieczki od przytłaczających zdarzeń, strach przed cierpieniem, zamykanie się w szczelnej skorupie i niejednoznaczność – to wszystko znajdziecie w tej powieści.

 

Spotykamy w tej historii ludzi na życiowym rozdrożu: Bernarda, który stracił najbliższe sercu osoby i całą przeszłość oraz Annę, stojącą w obliczu rozwodu. Oboje czują, że są sobie przeznaczeni, ale boją się uczuć, które zamiast cieszyć – ranią. Koleje losu mają wpływ na przeobrażenie charakteru, a dramatyczne zdarzenia kreują dalsze postrzeganie życia.

 

Trudno pogodzić się z brutalną prawdą i wejść na nową ścieżkę, bo piętno utraty miłości bywa nie do zdarcia. Stąd pozory i ucieczka w senne wizje i wyobraźnię, które stają się szklaną watą izolującą umysł i serce od emocji i analizowania faktów. Życie w ułudzie bywa wygodniejsze, choć nie da się zbudować niczego trwałego na kłamstwie.

 

Pogmatwane są losy dwójki bohaterów. Każde z nich pragnie szczęścia całym sobą i unika go zarazem. Klimatyczne i pełne uroku Roztocze do końca otula ich swym przyjaznym płaszczem natury lecz nie łudźcie się! Tu nie będzie szczęśliwego finału!

 

Dobitnie opowiedziana historia o uczuciowym rozdarciu i szukaniu sedna w różnych wymiarach życia, która finalnie pozostawia czytelnika w poczuciu niejednoznaczności i emocjonalnego szoku. Polecam.

 

Oprawa: miękka
Liczba stron: 366
ISBN: 978-83-7835-458-1
Premiera: 15 lutego 2016

 

Z dumą patronuję tej książce, znalazła się na niej również moja rekomendacja okładkowa. Za ten zaszczyt dziękuję Wydawnictwu Videograf