Kobieta ma głos.

 

Pierwsza połowa XX wieku to czas, kiedy kobiety nie miały większych praw. Skazane na domowe zacisze, nie miały odwagi głośno mówić o tym, co je trapi. A trapiło je wiele, bo najlepszym obserwatorem życia jest przecież właśnie kobieta!

 

Tu kobieta ma głos. I to jaki! Wyrazisty, aczkolwiek wcale nie nachalny. Błyskotliwy, a przecież wprost z prowincji. Żywy, choć z góry skazany na zamkniecie w szufladzie. Tymczasem? „Dziennik prowincjonalnej damy” do tej pory święci trumfy, bo jest szczery, przenikliwy, pełen dobrego, inteligentnego poczucia humoru i subtelny, bo nie ma tu miejsca nawet na odrobinę wulgarności. Wszystko jest na swoim miejscu, doskonałe, idealne, wciąż na czasie. Bo bycie damą to sztuka, nawet na prowincji.

 

Tajemnicza prowincjonalna dama prowadzi niby nudne życie, bo cóż może się dziać w domu, gdzie jest gosposia, posiłki są o ustalonej porze, a życie społeczne opiera się na wizycie w kościele. Tymczasem okazuje się, że właśnie ta „nudna” codzienność obfituje w szereg przypadków, które są pretekstem do wielu trafnych spostrzeżeń i wniosków. Życie polega bowiem na dostrzeganiu detali, z których się składa, nieprawdaż?

 

„Najlepszą strategią jest, tak czy owak, uczciwość.”

 

Prowincjonalne miasteczko w Anglii to doskonała arena dla wydarzeń, które mogą zapaść w pamięć, zwłaszcza gdy opowiada się o nich w tak ujmujący sposób. mrukliwy mąż zasypiający nad Timesem, psotne dzieci z głowami pełnymi pomysłów, waśnie z kucharką, która słucha, a nie słucha. Do tego szereg domowych dylematów potężnej wagi, jak choćby przypalona owsianka, czy cebulki kwiatowe, które od początku były skazane na porażkę. A wszystko okraszone wyśmienitym humorem. To trzeba przeczytać! Szczerze? To jeden z lepszych pamiętników, które wpadły mi w ręce.

 

Oprawa: twarda
Liczba stron: 476
ISBN: 978-83-8202-855-3
Premiera: 28 marca 2023