Właściwie rozegrać karty.

 

Dopóki starczy sił, jest nadzieja na jasną przyszłość. Warto w nią wierzyć. Mimo wszystko. Nawet wtedy, gdy najbliższa osoba mówi inaczej. Nawet wtedy, gdy najbliższa osoba rani psychicznie i fizycznie. Bo zawsze jest nadzieja.

 

Sara jest wolontariuszką w domu samotnej matki i wiele już zdążyła zobaczyć, by uchwycić brak sensu toksycznej miłości. Trzeba jeszcze sporo energii, by otworzyć oczy kobietom osaczonym przez toksycznych mężów, partnerów, tyranów. Może życie bez mężczyzny jest wyjściem? Czy zawsze związek dwojga ludzi musi mieć podwójne dno?

 

Klątwa, czy sztuka zarzekania się, że ja nigdy, z żadnym mężczyzną na stałe? Może oglądanie złych obrazków z życia nie pomaga w ułożeniu własnego? Kiedy Sara poznaje Oskara, działa impuls. Potem można już tylko żałować, albo dać się ponieść fali emocji. Czy warto podawać się przeznaczeniu? A może lepiej mocno trzymać ster i kierować swym okrętem tak, jak się uparcie wytyczyło rejs?

 

To przede wszystkim książka o nadziei, której znaczenie tak często spycha się na margines. Bo przereklamowana, bezsensowna, taka bez perspektyw, naiwna. Tymczasem los podaje kolejne kraty, a w nich tyle ciekawych rozwiązań. Trzeba tylko je właściwie rozegrać. Wiele emocji tu znajdziecie, tych dobrych i tych złych. Nie sposób szybko zapomnieć o zdarzeniach przedstawionych w tej powieści. Gorąco polecam. Ku pokrzepieniu serc!

 

Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Liczba stron: 344
ISBN: 978-83-6698-957-3
Premiera: 8 lutego 2022