Powieść obyczajowa

Maria Nurowska „Nakarmić wilki” Prószyński i S-ka

Opublikowany Autor 2 komentarze

Nakarmic.wilki

Tańcząca z wilkami.

 

Zostawić wszystko, wyjechać w Bieszczady, zaszyć się w drewnianej chałupie be wygód, wejść na drzewo i godzinami obserwować wilki. Szaleństwo? Nie, to wielka pasja, która przechodzi w fascynację i staje się wyznacznikiem życia.

 

Kasia przyjeżdża w Bieszczady, aby zebrać materiał do pracy doktorskiej o wilkach. W stacji naukowej są już Olgierd i Marcin. Z początku traktują dziewczynę z przymrużeniem oka, nie wierząc w jej upór i wytrzymałość, ale z czasem zauważają jej determinację. Między Kasią a wilkami wytwarza się niezwykła więź. Ogromne wyczucie dziewczyny i znajomość natury tych zwierząt pozwalają na dogłębne obserwacje. Wilki podchodzą coraz bliżej, wręcz stają na scenie stworzonej przez doktorantkę. Kasia ma misję – chce obronić wilki przed kłusownikami i przekonać miejscowych do życia w zgodzie z tymi zwierzętami. Gdzieś między tymi zadaniami pojawia się uczucie do Olgierda. Czy faktycznie właśnie on jest jej wybrankiem?

 

Cudowne przeniesienie do bieszczadzkich lasów to przede wszystkim pięknie oddany kontakt z dziką, prawie nieskażoną naturą. Nurowska pisze tak przekonująco, że niemal czuć wilczy oddech na plecach i słychać wycie watahy. Ta powieść to nie tylko pean dla natury, ale również podkreślenie istoty pasji w życiu człowieka. Ponadto, jest też o uczuciowych rozterkach i wewnętrznym rozłamie w życiowych wyborach. Zakończenie wbija w fotel. Jest obrazowo, klimatycznie, bardzo inteligentnie i pięknie. Gorąco polecam.

 

Oprawa: twarda
Liczba stron: 268
ISBN: 978-83-8169-108-6
Premiera: 9 lipca 2019

Podziękowania dla Prószyński i S-ka.

Opublikowany Powieść obyczajowa, Recenzje tagged with , ,

Kasia Bulicz-Kasprzak „Muszę wiedzieć” Prószyński i S-ka

Opublikowany Autor Komentarz

Musze.wiedziec

Utkane z pozorów.

 

Poruszająca i głęboka opowieść o poszukiwaniu siebie, tkwieniu w półprawdach i nieustającej niepewności. Emocjonalna, zagmatwana i pełna znaków zapytania. Czy prawda faktycznie wyzwala?

 

Historia dwóch kobiet, które łączy ta trzecia, nieobecna, ulotna, nieprzenikniona. Poznanie prawdy o niej zbliża, ale i oddala od określenia własnej tożsamości. Odziera z pozorów, choć pozornie daje ukojenie. Tak wiele tu kłamstw, niedopowiedzeń i sekretów, że trudno odnaleźć tę prawdę, która ponoć wyzwala.

 

Halina żyje samotnie i codziennie próbuje rozliczyć się z przeszłością. Niby wszystko jest jasne, ale wciąż brak pewności, czy to pełna prawda. Jej mąż Edmund umarł pięć lat temu, a córka Dominika zginęła w wypadku samochodowym. Syn stał się zupełnie nieobecny, nawet niedawno przygarnięty kot postanowił ją opuścić. Kiedy do drzwi jej domu puka podająca się za jej wnuczkę Patrycja, świat wywraca się do góry nogami. Jak to możliwe, że kiedyś mogło zdarzyć się tak wiele, a ona o niczym nie wiedziała? Przecież musiała wiedzieć, w końcu była opiekuńczą matką. A może jej życie przykrył woal utkany z pozorów?

 

Losy dwóch kobiet, splecionych wspólną tajemnicą, zbliżają je do siebie i uczą empatii. Czas wcale nie leczy ran, tylko pozwala się do nich przyzwyczaić. Ta historia daje do myślenia, otwiera oczy i przestrzega przed kłamstwem, które może zapędzić w kozi róg, życiowa uliczkę bez wyjścia. Tyle tu emocji, poszukiwania zrozumienia i leczenia z pozorów. Piękna, głęboka i poruszająca powieść o tym, czego wciąż nam brakuje, choć kłamliwie twierdzi się, że wszystko jest na swoim miejscu.

 

Oprawa: miękka
Liczba stron: 352
ISBN: 978-83-8169-066-9
Premiera: 4 lipca 2019

Serdecznie dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka.

Opublikowany Powieść obyczajowa, Recenzje tagged with , ,

Julia Phillips „Znikająca ziemia” Wydawnictwo Literackie

Opublikowany Autor Komentarz

znikajaca-ziemia

Wielogłosowe studium niepokoju.

 

Julia Phillips przedstawia czytelnikom wielogłosowe studium niepokoju, gdzie najwyższe uczucia walczą z surowym i niespokojnym światem bohaterów. Wiele tu psychicznego bólu, systemowego mroku codzienności i determinantów okolicy, w której się mieszka. Jest strach, tęsknota, utrata i nadzieja. A wszystko w klimacie surowej Kamczatki – krainy gór, tundry i wulkanów.

 

Mroźnie i surowo jest na Kamczatce. Ów rosyjski kraniec świata uderza chłodem, który emanują zarówno ludzie, jak i styl zabudowy. Ten chłód ma odwrócić uwagę od prawdziwych emocji, które buzują w mieszkających tam ludziach. Kamuflowane napięcia i tęsknoty muszą w końcu znaleźć jakieś ujście. Pierwotne lęki i proste uczucia są tu na porządku dziennym, choć bohaterki tej powieści wyraźnie chcą czegoś więcej. Zdławione emocje szukają drogi wyjścia. Czy w tak osobliwym zakątku świata można otwarcie mówić o uczuciach?

 

Wątkiem spajającym wszystkie rozdziały jest zniknięcie dwóch sióstr – Sofii i Alony. Dziewczynki zaufały obcemu mężczyźnie i przegrały, bo wpadły w pułapkę. Teraz szuka ich cały kraj, a każdy miesiąc poszukiwań odsłania kolejny ważny wątek. Poznając historie kolejnych bohaterów zdajemy sobie sprawę, jak wielką moc mają przypadki i jak ważne jest zwracanie uwagi na szczegóły. Czy uda się znaleźć wspólny mianownik i dotrzeć do porwanych dziewczynek?

 

„Znikająca ziemia” zaskakuje wyjątkowością. Pełne ekspresji opisy Kamczatki i zachowań mieszkających tam ludzi świetnie współgrają z licznymi emocjami bohaterów. Ciągły niepokój i podskórne lęki udzielają się czytelnikowi. Jest mocno i niezwykle. Tę książkę warto przeczytać.

 

Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Liczba stron: 384
ISBN: 978-83-08-06923-3
Premiera: 4 września 2019

Dziękuję Wydawnictwu Literackiemu.

Opublikowany Powieść obyczajowa, Recenzje tagged with , ,

Elżbieta Sidorowicz „Okruchy gorzkiej czekolady. Morze ciemności” Zysk i S-ka

Opublikowany Autor Komentarz

morze-ciemnosci-okruchy-gorzkiej-czekolady

Patronat medialny/Rekomendacja okładkowa

 

Oswoić potwora rozpaczy.

 

Ta książka to przede wszystkim morze emocji. Porusza do głębi i przypomina, że młodość to nie tylko blaski, ale też cienie, które znacznie trudniej pokonać, gdy dojrzałość i odporność psychiczna są jeszcze zbyt małe. Mnóstwo przeżyć gwarantowane!

 

Jak ze starych elementów zbudować całkiem nową rzeczywistość, gdy oswajanie potwora rozpaczy idzie jak po grudzie? Historia Ani to mnóstwo emocji, niepewności i leków. To lekcja szybkiego dorastania i wychodzenia z przepaści, z której pozornie nie ma już wyjścia.

 

A miało być tak pięknie! Zakup starego domu na obrzeżach Warszawy, szybki remont, piękny ogród i życie jak w bajce. Niestety, los zadrwił z tych planów. Rodzice Ani giną w wypadku, a dziewczyna zatraca się w rozpaczy. Nie ma przyszłości, nie ma nadziei, nie ma promyczków optymizmu. Samotność, niemoc, brak perspektyw spychają ją w przepaść, z której nie ma wyjścia. Na szczęście znajdują się ludzie, którzy zechcą pomóc Ani. Czy jej młodzieńcze życie jeszcze nabierze intensywnych barw? Jak poradzić sobie z przejściem tak wyboistej drogi?

 

Autorka pisze niezwykle emocjonalnie. Wchodzi w głąb psychiki bohaterki, używa łamanych zdań, które dobitnie i sugestywnie oddają przeżycia osoby tracącej bliskich, a wraz z nimi i poczucie bezpieczeństwa, tak ważne dla psychicznej równowagi człowieka. Podnoszenie się z dna rozpaczy to trudny i długi proces, ale jest nadzieja na odkrycie tej jaśniejszej perspektywy. Dzięki tej książce można sobie uświadomić, że młodość to nie tylko blaski, ale też cienie, które znacznie trudniej pokonać, gdy dojrzałość i odporność psychiczna są jeszcze zbyt małe. Warto przeczytać.

 

Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Liczba stron: 512
ISBN: 978-83-8116-719-2
Premiera: 24 września 2019

Podziękowania dla Zysk i S-ka.

Opublikowany Powieść obyczajowa, Recenzje tagged with , , ,

Robin Harding „Jej piękna twarz” Prószyński i S-ka

Opublikowany Autor Komentarz

jej.piekna.twarz

Za zasłoną tajemnic.

 

Mroczna przeszłość, haniebne sekrety i potworne wspomnienia bezustannie targające sumieniem – to cała prawda o bohaterkach tej powieści. Jak spojrzeć w twarz, kiedy piękno jest ukryte za zasłoną tajemnic?

 

Frances i Kate zaprzyjaźniły się, bo ich synowie chodzą do jednej klasy w elitarnej szkole. Aż dziwne, że dwa bieguny połączyła więź zrozumienia. Frances jest zakompleksiona, nie pracuje zawodowo, walczy z nadwagą, zamyka się w szczelnej skorupie. Kate jest pewną siebie, zamożną i piękną kobietą. Zupełnie do siebie nie pasują, a jednak nadają na jednych falach. Coraz częstsze spotkania, rozmowy i wymiana poglądów zbliżają je do siebie oraz prowokują do poznania wzajemnej przeszłości. A ta okazuje się mroczna u obu pań. Czy odkrycie prawdy zza zasłony tajemnic nie zachwieje relacją tych kobiet? Przyjrzenie się sobie nawzajem to również spojrzenie na własną twarz z zapytaniem czy samemu jest się idealnym.

 

Czy możliwa jest diametralna przemiana człowieka? Oto pytanie, które można zadać po lekturze tej powieści. Autorka gęsto utkała sieć kłamstw, tajemnic i mrocznej przeszłości. Jak zawalczyć o przebaczenie, gdy zdrada i mistyfikacja biorą górę nad prawdą? Czy winy z przeszłości da się odkupić pozorami? Skąd biorą się kompleksy rządzące rzeczywistością? Koniecznie przeczytajcie tę książkę, aby zrozumieć, że zasada ograniczonego zaufania jest dobra nie tylko w ruchu drogowym, ale również w życiu.

 

Oprawa: miękka
Liczba stron: 360
ISBN: 978-83-8169-131-4
Premiera: 8 sierpnia 2019

Podziękowania dla Wydawnictwa Prószyński i S-ka.

Opublikowany Powieść obyczajowa, Recenzje tagged with ,
« Starsze wpisy Recent Entries »