Powieść obyczajowa

Anna Kasiuk „I będę cię kochać aż do śmierci” Jaguar

Opublikowany 13 lutego 2022 Autor Aneta Kwaśniewska Komentarz

Wykradając szczęście.

Poczucie przegranego życia i tkwienie w namiastce szczęścia, miłości i bliskości nie wróży dobrze przyszłości. Czas się zatrzymać, zrobić rachunek sumienia i wybrać właściwą drogę. Nawet wtedy, gdy jest to szalenie trudne, bo trzeba losowi wykradać szczęście.

Życie przygotowało Ricie zupełnie niespodziewany scenariusz. Dzień ślubu miał być wyjątkowy. I był, choć w zupełnie innym znaczeniu niż sądzicie. Jej ukochany Tomek trafia do więzienia, a ona musi szukać ukojenia z dala od miejsca, w którym wszystko się zdarzyło.

Po dwunastu latach ma pozornie uporządkowane życie. Mąż, dwóch synów, dobrze prosperujący pensjonat na Mazurach. Nie wszystko złoto, co się świeci. Pod otoczką idealności jest sporo rys, które nie pozwalają Ricie spać spokojnie. Mąż nadużywa alkoholu, zdarza mu się przemoc fizyczna wobec żony. Strach zagląda w oczy kobiety każdego dnia. Nic dziwnego, że szuka ukojenia w ramionach przyjaciela.

Pewnego dnia w drzwiach pensjonat staje Tomek. Piękny i zniewalający jak przed laty. Rita boi się własnych uczuć i pragnień. Co zrobi, gdy przyjdzie jej stanąć twarzą w twarz z rzeczywistością? Wybierze serce, czy rozum? A może znowu wygra lęk?

Karmiąc się wspomnieniami, nie sposób osiągnąć szczęścia. Ciągłe trwanie w ułudzie i zakładanie maski pozorów nie prowadzi do niczego konstruktywnego. Wykradając szczęście nie da się przechytrzyć losu. Odrobina odwagi i sztuka patrzenia w lustro bez grymasu, prowadzą do prostej i jasnej drogi ku przeznaczeniu. Sporo emocji i niepokoju jest w tej książce. Godna uwagi. Polecam.

Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Liczba stron: 336
ISBN: 978-83-826-6072-2
Premiera: 9 lutego 2022

Opublikowany Powieść obyczajowa, Recenzje tagged with anna kasiuk, i będę cię kochać aż do śmierci recenzja, i będę cię kochać ażdo śmierci

Alek Rogoziński „Skradziony klejnot” Wydawnictwo Lekkie

Opublikowany 12 lutego 2022 Autor Aneta Kwaśniewska Komentarz

W poszukiwaniu męża.

Zajadając rozpaczliwość można utonąć w morzu dobra wszelkiego, ale trzeba znać umiar, stąd historia skradzionego klejnotu i… serca. Czy wybranek okaże się godzien uczucia pięknej Julii?

Julia Zasławska, młodsza z dwójki córek hrabiego Gustawa Zasławskiego i jego trzeciej żony, ukochała Paryż, w którym mieszka od urodzenia. Kiedy siłą zostaje wysłana do Polski, by ratować rodzinę przed bankructwem, nie kryje rozczarowania. Zadanie ma niełatwe, bo musi sobie znaleźć męża i to nie byle jakiego, ale majętnego, bo inaczej cały plan weźmie w łeb! Piękna Julia trafia do grona dwórek królowej Marii Kazimiery przez poddanych zwanej Marysieńką. Może nie będzie tak źle? W końcu bale i życie wśród elity nie może być nudne. Szybko okazuje się, że będzie całkiem ciekawie, bo już pierwszego dnia jej pobytu w pałacu w Wilanowie ginie ulubiona kolia królowej. Skradziony klejnot to nie jedyny problem, bo znikają też kolejne damy dworu. Hrabianka Zalewska, wbrew własnej woli, zostaje wmieszana w sensacyjno-miłosną awanturę, w czasie której okaże się, że nie każdy jest tak krystaliczny, jak się wcześniej wydawał i nawet najbliżsi nie zawsze zasługują na pełnię zaufania. Jest też uczucie, a jakże! Serce dziewczyny zabije mocniej, ale czy jej wybranek jest odpowiedni?

Skradziony klejnot to pierwsza część sagi obyczajowej z cyklu „Gorset i szpada” spod pióra Alka Rogozińskiego. Nie brakuje dynamicznej akcji, klimatycznych opisów siedemnastowiecznych smaczków, wytrawnego humoru, ironii i kryminalnej zagadki. Jak to u Rogozińskiego. Zdecydowanie polecam poznanie tej odsłony Autora. Jest ciekawie!

Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Liczba stron: 320
ISBN: 978-83-6663-061-1
Premiera: 9 lutego 2022

Opublikowany Powieść obyczajowa, Recenzje tagged with alek rogoziński, skradziony klejnot, skradziony klejnot recenzja

Anna Klejzerowicz „Sekret czarownicy” Replika

Opublikowany 9 lutego 2022 Autor Aneta Kwaśniewska Komentarz

By głębiej pokochać.

„Skarbcem wszchrzeczy jest pamięć”. Warto o nią dbać. Prawdziwe uczucie i wiara w pozytywne jutro są bardziej wartościowe niż niejeden skarb, choć właśnie o dobra materialne ludzie się wręcz zabijają. Dzięki tej powieści można inaczej spojrzeć na znaczenie historii w naszym życiu, a przy okazji przekonać się, że czasem warto się od siebie oddalić, by głębiej pokochać.

Proza życia przytłoczyła Małgosię, sympatyczną absolwentkę weterynarii. Miała wielkie plany, a stanęło na tym, że musiała podjąć decyzję o pracy na etacie i trwaniu w stagnacji materialnej z miesiąca na miesiąc. Marzenia o własnej klinice weterynaryjnej musiały zostać odłożone na bok. W dodatku nie układa się jej zbyt dobrze w małżeństwie z Damianem. Nic dziwnego, że okazję do pomocy archeologom w odkrywaniu tajemnicy krypty w popowskim zabytkowym kościele, przyjmuje tak chętnie. Wyjazd do rodzinnej miejscowości z pewnością dobrze jej zrobi, a zagadka średniowiecznego rycerza może mieć niespodziewane rozwiązanie. Na miejscu poznaje Roberta, kierownika grupy archeologów, który co rusz odkrywa przed nią ciekawe fakty związane z życiem niegdyś mieszkających tu Krzyżaków. Co połączy sny o średniowiecznym rycerzu, znalezisko archeologiczne i legendy opowiadane przez starszych mieszkańców Górnego Popowa?

Barwnie i wciągająco pisze autorka o kolejnych zdarzeniach w życiu Małgosi, której całkiem blisko do tajemnych mocy. Podążanie tropem zagadki z przeszłości zupełnie niespodziewanie może przynieść odpowiedzi na pytania o samą siebie. Właśnie to jest piękne w tej książce. Do tego dochodzi sugestywność opisów najbliższego otoczenia, dawnych budowli i niezwykłości tkwiącej w codzienności. I czego chcieć więcej!

Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Liczba stron: 304
ISBN: 978-83-66790-94-0
Premiera: 31 sierpnia 2021

Opublikowany Powieść obyczajowa, Recenzje tagged with anna klejzerowicz, sekret czarownicy, sekret czarownicy recenzja

Arkadiusz Borowik „A jeszcze wczoraj było jutro” Zysk i S-ka

Opublikowany 5 lutego 2022 Autor Aneta Kwaśniewska Komentarz

Patronat medialny/Rekomendacja okładkowa

Dopóki perspektywa nie jest zbyt mała.

Kiedy świat nagle zwalnia, łatwiej docenić wartość życia. W obliczu nieuchronnego można robić rzeczy, na które wcześniej nie miał się odwagi. I nie są to rzeczy spektakularne, typu skok na bungee czy ze spadochronem. To zwykłe, codzienne gesty, często najtrudniejsze do wykonania. Poznajcie historię Andrzeja i wyciągnijcie wnioski dla własnej opowieści. Dopóki perspektywa nie jest zbyt mała.

Andrzej Stroba poznaje siebie w najtrudniejszym życiowym momencie, kiedy świat sypie się jak delikatny domek z kart. Przez pięćdziesiąt lat nie zastanawiał się nad banalnymi drobiazgami, a teraz nagle urosły do rangi najwyższych wartości. Bo jeszcze wczoraj było jutro, a teraz zostało już tylko odliczanie do zera, kiedy życie ma się po prostu skończyć. Sam sobie odpowiada na pytania o sens życia i robi to odważnie, ale i z humorem. Kiedy tego życia nie zostało już za wiele, staje się bogate, wartościowe i pełne. Tyle złych decyzji podjął w życiu, tyle spraw zaniedbał, tak wiele przeszło mu koło nosa, bo nie chciało mu się podjąć wyzwania. Może czas naprawić to, co jeszcze naprawialne?

Pięćdziesięciolatek, lubiany nauczyciel, kochający maż i ojciec. Wszystko wydaje się być na swoim miejscu, do momentu, kiedy Andrzej słyszy lekarska diagnozę – najwyżej miesiąc życia. Zaczyna się dusić, bo świat staje się taki mały, zamknięty i nie nasz. Potrzeba odwagi, by pozbierać myśli i zacząć działać, dopóki jest jeszcze nadzieja i oddech wypełnia klatkę piersiową. Nie będzie to łatwe, bo wielka sztuką jest naprawienie wszystkich błędów w miesiąc i czerpanie z życia tego, co najlepsze. Ale warto, dopóki perspektywa nie jest zbyt mała.

Autor z wielka wrażliwością i przenikliwością przedstawia losy bohatera, któremu przyszło zmierzyć się z nieuniknionym i czerpie z tego największą życiową satysfakcję. Kiedy mija pierwsza złość, myśli znów wracają na właściwe i miejsce,a upór bohatera nie daje mu stanąć w miejscu, rozpaczać i czekać na śmierć. On wie, że ma dużo do załatwienia i robi to w swoim tempie. Śledzenie jego losów to ogromne przeżycie, które zostawia trwały ślad w czytelniku. Warto wyciągnąć wnioski dla siebie. Gorąco polecam tę pełną emocji i wrażliwości powieść.

Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Liczba stron: 540
ISBN: 978-83-8202-455-5
Premiera: 1 lutego 2022

Opublikowany Powieść obyczajowa, Recenzje tagged with a jeszcze wczoraj bylo jutro, a jeszcze wczoraj było jutro recenzja, arkadiusz borowik

Krystyna Śmigielska „Pokurcz”

Opublikowany 4 lutego 2022 Autor Aneta Kwaśniewska Komentarz

Odwrócić kartę.

„Czasem warto zamknąć się w piwnicy, żeby wyglądając przez małe okienko móc uwierzyć, że na zewnątrz świat wygląda tak pięknie, jak ten błękicący się przez kraty skrawek nieba”.

Jakże trudno w kilku zdaniach opisać tę wartościową i zastanawiającą książkę! Tu wszystko jest przemyślane od pierwszego słowa, aż do ostatniej kropki. Tak wiele tu treści do przemyśleń i nasuwa się jeden wniosek – autorka nie chciała stracić żadnej literki. W ten sposób prowokuje do myślenia, budzi niepokój, sprawia, że człowiek chce stawać się lepszym. A przy okazji zaczyna zauważać innych. Tych „pokurczów”, którym los nie szczędził złych chwil. Tych, zdanych na samych siebie. Tych, którzy już nie wierzą w zmiany na lepsze. Jakiej siły potrzeba, żeby odwrócić kartę?

Oto Kacper Rawicz. Długowłosy, młody, niespełna trzydziestoletni mężczyzna. Pojawia się na nadmorskim deptaku, gdzieś pod koniec sezonu. Piwne oczy, gęsta broda, smutek w oczach. Szuka pracy. Ten bar jest taki, jakich wiele. Nic nadzwyczajnego. A jednak, właśnie tu udaje się mu zatrudnić. Pracująca w nim kelnerka jest wyjątkowo miła. I patrzy Kacprowi prosto w oczy. Kto tak kiedyś patrzył mu w oczy? Sądzicie, że to początek pięknej historii o miłości? Może. Ale nie będzie to łatwa miłość. Kacper jest zamknięty w sobie. Ba! On nosi skorupę, która ciąży mu niczym głaz. Każdy dzień to gehenna. Każdy poranek to wyzwanie. Co takiego wydarzyło się w życiu Kacpra, że tak cierpi?

Retrospekcje ukazują całą gamę bólu, tęsknot i niespełnionych marzeń bohatera. Jakże trudno o pozytywy w jego przeszłości! On musiał walczyć, zawsze i wszędzie, a ta walka doprowadziła do całkowitego odarcia z ludzkich uczuć. Piękno przestało istnieć, jest tylko mrok i cierpienie.

Krystyna Śmigielska wybrała trudną drogę dotarcia do czytelników. Przekornie bawi się lekkostrawnymi schematami, by zakamuflować prawdę nieznośną do przełknięcia. Chciałoby się uciec od tej prawdy, ale jest to zbyt trudne, gdy zabrnęło się już w sam środek niepokojącej historii o cierpieniu i zmaganie z samym sobą. Zamknięcie na bliskość,przyjaźń i uczucie wręcz boli, gdy te są na wyciągnięcie ręki. Emocjonalne pokurczenie to coś więcej, niż psychologiczne definicje. Masz siłę, by się z tym zmierzyć?

Oprawa: miękka
Liczba stron: 252
ISBN: 978-83-9548-651-7
Premiera: 7 lipca 2020

Opublikowany Powieść obyczajowa, Recenzje tagged with krystyna śmigielska, krystyna śmigielska pokurcz, pokurcz, pokurcz recenzja

« Starsze wpisy Recent Entries »