Recenzje

Julia Quinn „Oświadczyny. Bridgertonowie” Zysk i S-ka

Opublikowany Autor Komentarz

W obliczu wyzwań.

 

Czy miłość zawsze spada na człowieka znienacka? A może warto ją zaplanować i realizować punkt po punkcie? Czy zawsze wiążą się z nią fajerwerki? Żadna z tych opcji nie zdarzyła się Eloise Bridgerton. Z nią było zupełnie inaczej. Jak? Z odrobiną racjonalnego myślenia, nutką nostalgii, garścią odwagi i ciekawości oraz szczyptą szaleństwa. A wszystko zaczęło się od niewinnego listu do sir Philipa Crane’a z kondolencjami po śmierci jego żony. Potem była odpowiedź i kolejne listy, aż do propozycji małżeństwa, która wydała się dla Eloise całkiem roztropna. Niewiele myśląc, spakowała walizkę i udała się do posiadłości Philipa. Na miejscu okazało się, że nie tylko listowna propozycja małżeństwa była niespodzianką, bo jest ich znacznie więcej. co wyniknie z tak rozpoczętej znajomości?

 

Julia Quinn zabiera czytelników śladem Eloise i serwuje cały wachlarz emocji. Nie brakuje poczucia humoru i wyjątkowości, która jest znakiem rozpoznawczym rodziny Bridgertonów. Jak w starciu z tym wszystkim wypadnie wdowiec Philip? Co by nie mówić, łatwiej pisać niż mówić, nieprawdaż?  Wizyta Eloise i jej temperament nieźle namieszają w spokojnym dotąd domu Cranów. Surowość, smutek, zranienie, milczenie muszą odejść na plan dalszy, bo teraz w centrum wydarzeń jest charyzmatyczna Eloise Bridgerton.

 

Uwielbiam czytelnicze wizyty „Oświadczyny” to piękna odsłona przygód z życia Bridgertonów. Miłosne perypetie nabierają tu podwójnych rumieńców. Może nie ma tu nieustających balów i ploteczek towarzyskich, ale są za to wahania nastroju, niepewność i przez lata chowane traumy. Do tego dochodzi rychła możliwość stania się macochą krnąbrnych bliźniaków. Zaintrygowani? To trzeba przeczytać.

 

Oprawa: twarda
Liczba stron: 376
ISBN: 978-83-8335-617-4
Przekład: Anna Reszka, Katarzyna Krawczyk
Premiera: 1 lipca 2025

Opublikowany Powieść obyczajowa, Recenzje tagged with ,

Magdalena Kordel „Szczęściary” Znak

Opublikowany Autor Komentarz

Bezpieczna przystań.

 

„Zyta, Łucja, Bogumiła i Apolonia miały niebywałe szczęście; odkąd pamiętały, miały siebie.”

 

Przyjaźń to wielka wartość. Ta prawdziwa przetrwa wszelkie przeciwności losu. Jest jak wielka więź, bez której nie jest się w pełni sobą. Zyta, Miłka, Łucja i Pola znają się od dzieciństwa. Mają pełną świadomość tego, że połączyła je piaskownica. Są zupełnie różne, ale mają wspólny mianownik: za przyjaciółką pójdą nawet w ogień i zostawią wszystko, gdy któraś z nich potrzebuje wsparcia lub  pomocy.

 

Bohaterki poznajemy w takim momencie w życiu, gdy trzeba dokonać ważnych wyborów i stawić czoła przeciwnościom losu. Jak dobrze, że maja na kogo liczyć i wesprzeć się na mocnym ramieniu przyjaciółek. Czas sięgnąć po swoje marzenia i na nowo zaufać. Czas postawić wszystko na jedną kartę i odważnie kroczyć ku przyszłości. Czas zacząć od zera i zbudować własną markę. Tak wiele perypetii w życiu tych młodych kobiet. Przyjaźń jest numerem jeden. Bezpieczna przystanią, do której zawsze można się odwołać.

 

„Piaskownica przygotowała cztery przyjaciółki na to, co czekało je w dorosłym życiu. W życiu, w którym nad wszystkie niepewności i niewiadome wyrastał jeden niezachwiany pewnik: one cztery.”

 

Nie brakuje tu pozytywnej energii i dobrego humoru. Niejednokrotnie można się pośmiać. Nic dziwnego, że czytelnik tak łatwo wchodzi do świata przyjaciółek i z radością im kibicuje. Niespodzianki od losu dodają książce sympatycznego pazura. Oprócz tego jest sporo emocji, refleksji o życiu i mądrości, które śmiało można zaczerpnąć dla siebie. Miłość, odwaga, pozytywne myślenie i przyjacielskie wsparcie składają się na imponującą całość. Warto przeczytać, warto przemyśleć. Gorąco polecam.

 

Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Liczba stron: 320
ISBN: 978-83-8367-218-2
Premiera: 16 lipca 2025

Opublikowany Powieść obyczajowa, Recenzje tagged with ,

Żaneta Pawlik „Granice światła” Szara Godzina

Opublikowany Autor Komentarz

Recenzja patronacka

 

Bliskość w oddaleniu.

 

Samotność we dwoje. Bliskość w oddaleniu. Arktyczny chłód za oknem i w sercu. Poczucie straty, zazdrość, niedopowiedzenia, brak zrozumienia. Niepewność uczuć, balansowanie na skraju sprzecznych emocji i nadzieja na nowy początek. Czy uda się zbudować przyszłość na zlodowaceniu serca?

 

„Kiedy milczysz, nie musisz kłócić się z myślami.”

 

Żaneta Pawlik pięknie opowiada o niejednoznacznych emocjach, bezradności i wzajemnym przyciąganiu, gdy wszystko wokół krzyczy, że te bieguny się odpychają. Eliza i Nikodem sporo przeszli w swym małżeństwie, może stąd potrzeba oddalenia, by lepiej zrozumieć zarówno przyczyny jak i skutki ich gasnącego uczucia. Nikodem pracuje na kole podbiegunowym, ich kontakty są znacznie utrudnione. Eliza zostaje w domu z teściową, która jak dotąd jej nie zaakceptowała. Fala przemyśleń i wspomnień zalewa jej umysł. Sama nie wie, kim jest teraz dla niej jej własny mąż. Arktyka staje się symbolem chłodu, który ich opanował. Eliza nie może znieść myśli, że tam, daleko, jest z jej mężem ona, Laura, dawna miłość Nikodema. Zazdrość zaczyna ją obezwładniać jeszcze bardziej niż strach przed utratą męża. Jedna spontaniczna decyzja i Eliza wyrusza w podróż do Longyearbyen blisko Spitzbergenu. Pretekstem jest napisanie reportażu o ludziach mieszkających w trudnych warunkach i zmaganiu się z codziennością, ale prawdziwy powód jest inny. Eliza chce się przekonać, czy ich związek ma jeszcze jakieś szanse na przetrwanie.

 

„Bliskość drugiego człowieka, który doskonale rezonuje z twoim poczuciem krzywdy, potrafi obezwładnić.”

 

Ciemność nocy polarnej rezonuje z arktycznym chłodem, a nadzieja n światło jest też wołaniem o szczerość i pozbycie się obojętności w sercu. Nowy początek widać już na horyzoncie, trzeba tylko chcieć pójść tą drogą. Może właśnie inne realia i spojrzenie w oczy potencjalnej rywalce, będzie punktem zapalnym dla obrania właściwego kursu? Emocje i piękne, surowe krajobrazy gwarantowane. Serdecznie polecam.

 

Oprawa: miękka
Liczba stron: 390
ISBN: 978-83-6830-233-2
Premiera: 11 lipca 2025

Opublikowany Powieść obyczajowa, Recenzje tagged with

John Hersey „Hiroszima” Znak

Opublikowany Autor Komentarz

Hibakusha – ocaleni.

 

Sugestywny reportaż opisujący losy szóstki ludzi ocalonych po wybuchu bomby atomowej w Hiroszimie. Był 6 sierpnia 1945 roku, kiedy bomba spadła na Hiroszimę. Trzy dni później sytuacja powtórzyła się w Nagasaki. Nic nie wskazywało, na te tragedie. To były zwyczajne dni, jak inne. Ludzie spacerowali ulicami, pracowali, zajmowali się prozaicznymi czynnościami. Jedna chwila zmieniła tak wiele. To wstrząsający obraz śmierci, cierpienia, bólu, bezradności i szukania powodów.

 

„Spod wielu zgliszcz ludzie wołali o pomoc, jednak nikt nie szedł im jej udzielić. ”

 

Hibakusha czyli ocaleni. Losy tych kobiet i mężczyzn zostały przedstawione niemal godzina po godzinie. Oni byli w sercu wydarzeń i walczyli o przetrwanie wśród zgliszcz, pożarów, w morzu rannych i zabitych. Hersey dba o pokazanie szczegółów tamtych wydarzeń, rozmawia z ocalonymi, odmalowuje tragiczny obraz skutków użycia broni jądrowej. Reportaż porusza i zostaje w czytelniku na długo. Na usta ciśnie się pytanie dlaczego? Czy nie było innego sposobu, by zakończyć wojnę? Czy musieli zginąć ludzie? Ci, którzy przeżyli zmagali się przez lata z chorobą popromienną.

 

„Hiroszima” to osobliwy reportaż, na który warto poświęcić swój czytelniczy czas. Autor nie serwuje bezpośrednio emocji, ale styl, w jakim pisze, wpływa na czytelniczą wyobraźnie i porusza do głębi. Nie ma tu liczb i statystyk, jest za to cierpienie jednostek, dla których życie zmieniło się na zawsze. Czy da się ponieść z tych gruzów? Tekst ukazał się 31 sierpnia 1946 roku w „New Yorker” z okładką, którą teraz mamy w książce. Autorem obrazu jest Charles E. Martin. Obraz przemawia do wyobraźni i nasuwa jedno skojarzenie: jak bardzo łatwo zmienić zwykłe życie mieszkańców miasta w gehennę. Wstrząsający reportaż, który zdecydowanie trzeba przeczytać.

 

Oprawa: twarda
Liczba stron: 240
ISBN: 978-83-2409-274-1
Przekład: Jerzy Łoziński
Premiera: 16 lipca 2025

Opublikowany Recenzje tagged with , ,

Radclyffe Hall „Źródło samotności” Znak Literanova

Opublikowany Autor Komentarz

Niewidzialne mury.

 

Anna Gordon i sir Philip tak bardzo pragnęli mieć syna, że córce nadali imię Stephen. Czy to był początek odmienności dziewczynki? Przenieście się do czasów sprzed niemal stu lat i poznajcie historię o nietypowej miłości, tożsamości, stracie i samotności. To powieść o wykluczeniu i poszukiwaniu własnego miejsca w społeczeństwie.

 

Stephen Gordon ma arystokratyczne pochodzenie, kocha mundury, szermierkę i… kobiety. Narażona na ostracyzm, odrzucona przez społeczeństwo, nie waha się by uparcie podążać ku własnemu szczęściu. Wbrew normom społecznym walczy o akceptację, co wywołuje szereg konfliktów. Płaci wysoką cenę za bycie sobą. Jej źródło samotności tkwi w inności i braku akceptacji. Szuka dobrych dróg w różnych miejscach na świecie, ale inność ją przytłacza i tworzy niewidzialne mury nie do przebicia.

 

„Nie nauczyła się, że najbardziej samotnym miejscem na świecie jest ziemia niczyja płci.”

 

Niewątpliwie ta powieść to gratka dla miłośników literatury w ogóle. Przedstawia ciekawy punkt widzenia inności i wręcz krzyczy o pragnieniu tożsamości. Bohaterka jest zdeterminowana i z uporem walczy o swoje miejsce w społeczeństwie. Nie wstydzi się własnych pragnień, uczuć i emocji. Poznając jej trudną historię widzimy obraz relacji międzyludzkich w czasach konwenansów i schematów. Niełatwo się im przeciwstawić.

 

Książka napisana jest w odważnym, jak na owe czasy, stylu. Nie dziwi, że znalazła się wśród książek zakazanych. Współczesna świadomość społeczna jest zgoła odmienna, ale czy można mówić o pełni tolerancji? Tymczasem miłość rządzi się swoimi prawami, a głosu serca nie sposób zagłuszyć. Uniwersalny przekaz zasługuje na czytelniczą uwagę.

 

Oprawa: twarda
Liczba stron: 544
ISBN: 978-83-8367-053-9
Przekład: Agata Ostrowska
Premiera: 18 czerwca 2025

Opublikowany Powieść obyczajowa, Recenzje tagged with ,
« Starsze wpisy Recent Entries »