Lekcja nadziei dla wątpiących.

W obliczu ciężkiej choroby naturalna obrona jest nadzieja, która ma niewyczerpane pokłady, ale dość często dochodzi do chwil zwątpienia i jej utraty.

Rodzice Jureczka Halskiego nie zwątpili, a swą wewnętrzną siłą do pokonywania druzgocących myśli udowodnili, że warto wierzyć i walczyć. Stanęli przed ogromnym wyzwaniem: u ich maleńkiego synka Jurka zdiagnozowano glejaka złośliwego – guz mózgu. Szanse, które dawali lekarze na przeżycie operacji, to zaledwie 30 procent. Jurek przeżył ich osiem. Tylko ciemiączko ratowało go od tego, że nie zmarł zaraz po porodzie, bo guz rozrastał się szybciej niż chłopiec, a brak kości ciemieniowej dawał elastyczność głowie dziecka. Pierwsza operacja się udała, a tym samym pojawiło się światełko nadziei. Rozpoczęto intensywne leczenie…

Książka napisana jest z perspektywy Jureczka i można ją potraktować jako niezwykły pamiętnik z czasu walki z chorobą. Emocjonalnie i dziecięco prawdziwie opowiedziane zostały kolejne przeżycia, obserwacje, relacje rodzinne, środowisko medyczne oraz dotykanie niezwykłości.

Wzruszająca książka o sile i dodawaniu skrzydeł w momentach skrajnego załamania. O wierze w cud, w to, że nie ma innej możliwości, jak pokonanie złośliwego potwora, który opanował głowę chłopca. To również książka, dzięki której można na nowo odkryć piękno, dobro i świat pełen prostych wartości. Miłość ma tu znaczenie uniwersalne, ponadczasowe i bezcenne. To ona powoduje uruchomienie kolejnych turbin napędzających życie. To ona daje iskrę nadziei. To ona przywraca optymizm. To ona pozwala widzieć uśmiech dziecka zmęczonego chorobą i jego wielką chęć do życia. Wzajemne wsparcie, ludzka pomoc, życzliwość i fachowość dają wspaniałe efekty.

Jureczek jest symbolem przywróconej nadziei, zwycięstwa i wielkiej szansy na życie. Dobrze, że Brygida Grysiak, w tak niezwykły sposób, podzieliła się ze światem tą historią.

Oprawa: miękka
Liczba stron: 224
ISBN: 978-83-2404-049-0
Premiera: 19 października 2015

Podziękowania dla Wydawnictwa Znak za egzemplarz recenzencki.

Sieć zbrodni utkana psychiczną dewiacją.

Seria przerażających zabójstw dzieci wstrząsa podwarszawską miejscowością. Klucz, którego używa morderca, to wybitne uzdolnienia ofiar przy ich jednoczesnym mniej lub bardziej wyraźnym kalectwie. Śledztwo w sprawie prowadzi Julia Krawiec, emocjonalnie zaangażowana młoda detektyw, przeżywająca osobiste rozterki związane z macierzyństwem. Czy nić łącząca zabójstwa doprowadzi do sprawcy? Z jak bardzo rozwiniętą dewiacją przyjdzie zmierzyć się policjantce?

Kryminał z doskonale skonstruowaną fabułą. Następujące po sobie zdarzenia napawają grozą, a ciarki przechodzą po plecach, co sprawia, że trudno oderwać się od książki. Z jednej strony karty są na tyle odkrywane, by skierować podejrzenia na konkretne osoby i miejsca, a z drugiej, następuje zwrot, który nakazuje spojrzeć gdzie indziej.

Autorka świetnie lawiruje między żmudnym dochodzeniem, a życiem prywatnym bohaterki. Dotyka emocji, wzrusza i wywołuje chęć dopingowania obu sferom życia Julii Krawiec. Rys psychologiczny poszczególnych postaci jest doskonały i wyrazisty. Pewność siebie i wahanie idą w parze. Tło wydarzeń jest na tyle plastyczne, że tworzy gotowe kadry filmowe.

„Gwiazdozbiór” jest moim pierwszym spotkaniem z Martą Zaborowską i uważam je za bardzo udane. Może nie ma w tej książce fascynującego nowatorstwa, czy niesztampowości, ale jest wirtuozeria warsztatowa, a to wystarczy, by oczarować. Większość proporcji, które powinien mieć dobry kryminał, zostało zachowanych, a podjęta tematyka sama w sobie przeraża i powoduje wewnętrzną złość i społeczną chęć napiętnowania sprawcy. Myśli kołaczą się w głowie alarmem, jak wielu dewiantów chodzi po świecie i jak bardzo są niebezpieczni. Czy można się przed nimi ustrzec? W tej powieści ofiarami są dzieci z domów, gdzie nie były przysłowiowym „oczkiem w głowie”, ale czy to może mieć wpływ na ogólne wnioski?

Autorka wciągnęła mnie swoim stylem i sądzę, że z przyjemnością oraz z lekkim zatrwożeniem sięgnę po kolejne powieści jej autorstwa.

Oprawa: miękka
Liczba stron: 520
ISBN: 978-83-8015-239-7
Premiera: 7 listopada 2015

Podziękowania dla Wydawnictwa Czarna Owca za egzemplarz recenzencki.

Skomplikowane procesy ukryte za prostymi sprawami z codzienności.

Natura jest fascynująca i wciąż zadziwia. Może na co dzień nie zastanawiamy się dlaczego jabłko jest czerwone, kocie oczy świecą w ciemności, mucha nie spada z sufitu, czosnek ma tak mocny zapach, osika drży, a węże syczą, ale zgłębiając tę wiedzę wkraczamy w niezwykle ciekawy świat naturalnych procesów, których poznanie jest wspaniałą przygodą.

Ta książka jest idealna dla dzieci w wieku szkolnym, aby ugruntować swoja wiedzę, ale również dla rodziców, którzy często są zaskakiwani pytaniami ciekawskich dzieci. Odpowiedzi niby są oczywiste, ale jakoś tak brakuje wytłumaczenia i pojawia się pustka w głowie, która wcale nie dodaje autorytetu. No bo dlaczego lód jest zimny? Dziecka nie zadowoli odpowiedź: ”bo jest zimno”. Ta publikacja z pewnością pomoże w trudnej misji odpowiadania na „proste” i z życia wzięte dziecięce pytania.

Książka podzielona jest na sześć działów tematycznych: Ciało, Jedzenie i picie, Niebo i ziemia, Zwierzęta i rośliny, Pojazdy i komunikacja, Technika na co dzień. Po lekturze jest się bogatszym w przydatną wiedze i można poczuć się pewniej w otaczającym świecie. Są tu również wskazówki do przeprowadzenia różnych eksperymentów, które są impulsem do pobudzania chęci zgłębiania wiedzy. Całość wzbogacona w kolorowe fotografie. Mnie się podoba i Wam polecam!

Oprawa: twarda
Liczba stron: 160
ISBN: 978-83-7660-565-4
Rok wydania: 2013

Serdecznie dziękuję Wydawnictwu Jedność za egzemplarz recenzencki.

Każdy nosi w sobie dziedzictwo minionych pokoleń.

Bardzo osobista powieść o odtwarzaniu historii swych przodków. Powodująca wiele wzruszeń, przemyśleń i chwytająca za serce. Książka, którą czyta się z przejmującym wyczekiwaniem kolejnych wydarzeń i prowokująca do szukania własnych korzeni.

Radość i smutki przenikają się w relacjach z życia rodziny Kuśmierczyków z podkieleckiej wsi Krasocin. Los ich nie szczędził. Choroby, śmierć, bieda, ciężka praca na roli, codzienne życie wyznaczone rytmem przyrody. Jest początek XX wieku. Ludzie szukają perspektyw w ogarniętej zborami ojczyźnie, a że bardzo o nie trudno, więc masowo opuszczają wsie, emigrując za chlebem do Ameryki. Kuśmierczykowie decydują się na pozostanie w Krasocinie, co niewątpliwie wiąże się z trudną i mozolną drogą do szczęścia. Józefa i Piotr cieszą się sobą i dziećmi, co im w zupełności wystarcza. Jednak los niesie również cierpienie, a to bywa trudne do zniesienia.

Z zapartym tchem czytałam o kolejnych zdarzeniach, na które nikt nie miał wpływu, tak brutalnie zmieniających całe życie bohaterów. Do tego dochodziły przemiany historyczne, wywierające niebagatelny wpływ na egzystencję zwykłych ludzi.

Autorka z drobiazgowością relacjonuje trudy codzienności i plastycznie oddaje panujący wówczas klimat. Z kolejnych zdań wyziera strach wymieszany z odwagą, miłość z tęsknotą, desperacja ze stoickim spokojem. Bez wątpliwości ta książka została napisana z sercem i może stąd jej niezwykłość.

Autorka jest wnuczką Jana, podąża śladem rodziny, odwiedza bliskie miejsca wypatrując duchów przeszłości i szukając dróg łączności z przodkami. Warto przeczytać i samemu pochylić się nad niezwykłym znaczeniem przynależności do rodu, który w ciągu minionych lat z pewnością wiele przeszedł. Czasem może być tak, że to, co bliskie i nijakie stanie się świetnym materiałem na długie opowieści, które warto przekazać potomnym. Tak, jak zrobiła to autorka „Dziedzictwa”.

Oprawa: miękka
Liczba stron: 592
ISBN: 978-83-8069-169-8
Premiera: 17 listopada 2015

Serdecznie dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka za egzemplarz recenzencki.