Tag przemoc domowa

Weronika Tomala „Cena zamążpójścia” Zysk i S-ka

Opublikowany Autor Komentarz

Recenzja patronacka

 

Ciężar ślubnej obrączki.

 

Kiedy życie przecieka przez palce, a rozpaczliwe wołanie o pomoc jest tylko głuchym dźwiękiem. Kiedy codzienność to tylko przemoc fizyczna i słowna, a lęk przed ucieczka paraliżuje i nakazuje stać w miejscu. Poznajcie historie Wandy, która stała na straconej pozycji w małżeństwie i nie zrobiła nic, by odzyskać kontrolę nad własnym życiem i godnością.

 

Akcja toczy się w latach dziewięćdziesiątych minionego stulecia, niby dawno, a jednak całkiem niedawno. Dopiero co odzyskana wolność była dla wielu pretekstem do zachłyśnięcia się pozytywnymi zmianami. Nie dla Wandy. Ona zaszła w ciążę ze Staszkiem i wszelkie plany o dalszej edukacji musiała odsunąć na bok. Młoda dziewczyna, pod presją matki i najbliższego środowiska, wyszła za mąż, bo tak trzeba było. Stereotyp wygrał nad rozsądkiem. Staszek miał jej zapewnić bezpieczny dom i stabilizację. Praca w hucie przynosiła dobre dochody, a Staszek wciąż piął się po szczeblach kariery. Wanda zajęła się domem i córeczką. I tu kończy się szczęście, a zaczyna gehenna. Staszek traktuje Wandę jak służącą, poniża ją i upokarza. Nie ma skrupułów by spotykać się z kochanką we własnym domu, gdy żona i córka w nim były. Był władcą, który miał prawo do wszystkiego, również do upodlania Wandy. Ona nie zrobiła nic, by zmienić ten stan rzeczy. Krótka rozmowa z kochanką męża, tylko utwierdziła ją, że jako żona jest na przegranej pozycji.

 

Zawsze jest jakieś wyjście. Nie można godzić się na przemoc! Pod żadną postacią, bo nie tylko ciężka ręka boli. Równie mocno, a może nawet mocniej boli ciężar przemocy psychicznej. Obu doświadczyła Wanda. Nie robiła nic, bo nie potrafił przeciwstawić się mężowi tyranowi. Nie prosiła o pomoc, bo znikąd nie było widać nawet jej cienia. Zagryzała zęby i trwała. Trwała do końca. Czy dobrze zrobiła? Co z jej straconym życiem? Czy ślubna obrączki to kajdany, do których klucz został utopiony w oceanie łez? Niewiarygodne, co przeżywała Wanda i skąd brała siłę na przełykanie kolejnych gorzkich pigułek, które zafundował jej mąż. Jaką trzeba być kobietą, by przychodzić do domu kochanka i bezceremonialnie zabawiać się z nim w małżeńskim łożu podczas obecności jego żony w domu?

 

Przejmująca i dająca do myślenia historia. Tak wiele pytań ciśnie się na usta po skończonej lekturze. Tak wiele możliwości, które Wanda świadomie zaprzepaściła. Dlaczego? Czy naprawdę ślub to wyrok? Bohaterka doświadczyła morza zła w toksycznym związku, który za wszelką cenę chciała utrzymać. Czy naprawdę dobro dziecka powinno tak wyglądać? Jak wielkie blizny może wyryć w sercu poświęcenie? Uwierzcie, obrączka w dłoniach kobiety na okładce waży tonę. Przeczytajcie koniecznie. To ważna i poruszająca książka.

 

Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Liczba stron: 240
ISBN: 978-83-8335-510-8
Premiera: 11 marca 2025

Opublikowany Powieść obyczajowa, Recenzje tagged with , ,

Agnieszka Czyżycka „Spójrz na mnie” Replika

Opublikowany Autor Komentarz

 

Rezygnując z miłości.

 

Kochać całym sercem i pewnego dnia zrezygnować z miłości dla dobra tej miłości. Nieco pokręcone i absurdalne, nieprawdaż? Owszem, ale tak właśnie przytrafiło się w życiu Jagody, która za nic nie chciała stracić Adama, więc go zostawiła. Podjęcie tak trudnej decyzji wymagało odwagi i maksymalnego poświęcenia. Co takiego musiało się zdarzyć w jej życiu, że zrobiła coś takiego?

 

Jagoda Bednarek pokochała Adama Zalewskiego miłością prawdziwą. Przyjęła jego oświadczyny, a potem zniknęła na siedem długich lat. Adam pozostał z pytajnikami w głowie i zadrą w sercu. Jak mogła zrobić coś takiego! Jego Gumiś! Dlaczego odeszła bez słowa?

 

Kiedy wydarzył się tragiczny wypadek, Adam pozostawał pod opieką Diany. Była taka realna, na wyciągnięcie ręki, ale on nadal kochał Jagodę. Zrobiła mu świństwo, ale nie potrafił wyrzucić jej z pamięci i z serca. Cała złość eksplodowała, gdy Jagoda wróciła. Po co? Czy tonie koniec jego udręki? A może jest jakaś tajemnica, o której nie chce mówić Jagoda? Poszukiwanie prawdy jest porównywalne do szukania igły w stogu siana, gdy jedna ze stron za nic nie chce wyjawić sekretu. Miłość jest silniejsza od najbardziej bolesnych tajemnic, więc jest szansa, że prawda wyjdzie na jaw. Pytanie, czy uda się pogodzić ją z realiami i nadrobić stracony czas?

 

Jerzy, ojciec Jagody, dla świata był ideałem i wzorem do naśladowania. Dla bliskich – tyranem i bestią w ludzkiej skórze. Czy można wybaczyć wszystkie krzywdy? Jak wiele może znieść człowiek, gdy mieszka pod jednym dachem z oprawcą?

 

Popełnione błędy mogą zaważyć na przyszłości. niełatwo odwrócić koleje losu, ale można sprawić, że jutro będzie inne. Trzeba tylko zdjąć balast traumatycznych zdarzeń i spróbować optymistycznie spojrzeć w przyszłość.

 

Wstrząsająca opowieść o przebywaniu w więzieniu własnych myśli, doświadczeń i cierpienia doznanego do bliskiej osoby. Niemożność podzielenia się tym bólem z ukochanym, to największa kara. Poruszająca i zostawiająca trwały ślad w czytelniku. Tu nic nie jest proste, choć jedno jest pewne: uczucie dwojga ludzi, których rozdzielił bolesny sekret. To trzeba przeczytać. Już czekam na ciąg dalszy.

 

Oprawa: miękka
Liczba stron: 368
ISBN: 978-83-6763-994-1
Premiera: 17 października 2023

Opublikowany Powieść obyczajowa, Recenzje tagged with , , ,

Paulina Kozłowska „Zakątek nadziei” Replika

Opublikowany Autor Komentarz

Cierpienie w ciszy.

 

Jak wiele może znieść upokarzana kobieta? Czy trzeba zejść do czeluści piekieł, aby odbić się od dna i poczuć smak prawdziwego spokoju, bezpieczeństwa i miłości? Ta powieść przypomina o poczuciu własnej godności i nakazuje otworzyć oczy, gdy są ciśnięte od łez i ciągłego udawania, że wszystko jest w porządku. Bo szczęście mieszka w zupełnie nieoczekiwanych miejscach, a miłość jest najpiękniejszym uczuciem pod słońcem.

 

Kiedy poznajemy Liwię, leży we wrocławskim szpitalu i leczy poważne rany po pobiciu przez ukochanego. Paweł nie szczędził jej razów, by zaznaczyć jak bardzo jest od niego zależna. To nie pierwszy raz, kiedy wykrzyczał jej, że jest tylko jego. Przyjaciółka Wiktoria cierpliwie dba o jej fizyczne rany i wysłuchuje historii, która powtarza się jak zacięta płyta w gramofonie. Może czas przyjrzeć się swojemu życiu? Ile można trwać u boku despoty? Cóż, fakt związania z elitarną rodziną wcale nie oznacza morza szczęścia, a tym bardziej nie może zniewalać. Tego typu kajdany nakładamy sobie bowiem sami. Czas to zmienić!

 

„Zakątek weteranów” to urokliwe miejsce na Pomorzu. To tu leczą psychiczne rany żołnierze, policjanci i mundurowi, którzy wiele przeszli w życiu zawodowym. Właścicielem jest Daniel, zwany Miką, brat Wiktorii. To idealne miejsce na rekonwalescencję dla Liwii. Sęk w tym, że lepiej, aby na razie Daniel nie wiedział o sekretach dziewczyny. Szantażowana przez Pawła, musi odpocząć od ostatnich przeżyć z dala od znajomych miejsc. To jedyna forma ratunku. Będąc pomocą domową dla Daniela, zapracuje na swój pobyt.

 

Daniel sporo przeżył w życiu zawodowym. Nie oczekuje współczucia, a tym bardziej cieplejszych uczuć. Dobrze mu we własnym zakątku. Zgadza się na propozycję siostry. Wtedy jeszcze nie wie, jak bardzo oczaruje go Liwia. Ta dziewczyna już na stałe zagości w jego sercu. Jest jednak pewien problem. Ktoś już zakochał się w Danielu i to wcale niełatwa miłość.

 

Uwielbiam takie powieści! Znajdziecie tu wszystko to, czego trzeba, aby się zrelaksować jednocześnie zastanowić nad ważnymi życiowymi kwestiami. Przemoc, uwiązanie, zależność od drugiej osoby, cierpienie w ciszy i brak perspektyw na lepsze jutro to stale gorący problem wielu kobiet. Historia Liwii dodaje nadziei, ale też pozwala uwierzyć, że warto wziąć sprawy we własne ręce i nigdy się nie poddawać. Bo nawet od najgłębszego dna można się przecież odbić.

 

Oprawa: miękka
Liczba stron: 304
ISBN: 978-83-6763-989-7
Premiera: 22 sierpnia 2023

Opublikowany Powieść obyczajowa, Recenzje tagged with ,