15 sierpnia 2023

Wanda Miłaszewska „Na cztery wiatry” Replika

Opublikowany Autor Komentarz

Drogowskaz na życie.

 

Bliskie relacje w rodzinie mogą się rozwiać, gdy zabraknie osoby, która je spaja. Tak stało się w rodzinie Nideckich. Kiedy Maria Nidecka umiera, jej czworo potomków szuka własnej drogi. To nie są proste poszukiwania, bo każdy z nich musi zmierzyć się z własnymi słabościami i pokusami. Czy każdemu z nich uda się zrealizować swoje pragnienia? Jaką wagę ma rodzina i wpojone wartości w obliczu wielu przeciwności losu?

 

Jadwiga, Irena, Bronek i Witold od momentu śmierci matki pokazują różne charaktery i poziom empatii. Ich reakcje na stratę najbliższej osoby tak wiele mówią o nich samych. Pierwsze strony tej historii przybliżają z jakimi postaciami mamy do czynienia. Dla wielu z nich śmierć jest ulgą i otwarciem nowych dróg i możliwości. Seniorka rodu z pewnością miała nad nimi pieczę i pilnowała, by były przestrzegane najważniejsze wartości. Teraz świat stanął przed nimi otworem i nie każdy z nich poradzi sobie z tą otwartością. Zachłyśnięcie wolnością może bowiem słono kosztować, a rozluźnienie więzów rodzinnych wcale nie będzie tak dobre, jak oczekiwano.

 

Międzywojenna Warszawa kusi możliwościami. W powieści czuć artystyczny klimat, ducha czasu, piękno, ale też brzydotę związaną z biedą. Na styku tych skrajności stają nasi bohaterowie. Szukają własnych dróg, czasem wpadają w tarapaty. Niewłaściwe decyzje, nałogi, zbyt wiele możliwości i brak doświadczenia odbijają się im czkawką. Czy wyciągną właściwe wnioski z popełnionych błędów?

 

Klimatyczna i refleksyjna opowieść o więzach rodzinnych, próbie odizolowania się od bliskich, poszukiwaniu szczęścia i samodzielności, która nie zawsze jest tak słodka, jak by się wydawało. Otwarte zakończenie zachęca do dyskusji i kreowania dalszych losów bohaterów. Naiwność i pewność siebie idą tu ze sobą w parze, co daje ciekawe pole do rozważań na temat różnorodności charakterów w jednej rodzinie. Czy naprawdę da się odciąć od korzeni? A może to właśnie rodzina jest najważniejszym życiowym drogowskazem?

 

Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Liczba stron: 320
ISBN: 978-83-6763-990-3
Premiera: 8 sierpnia 2023

Opublikowany Powieść obyczajowa, Recenzje tagged with , , ,

Żaneta Pawlik „Tamarynd. Marząc o lepszym jutrze” Zysk i S-ka

Opublikowany Autor Komentarz

Pod szczelną skorupą.

 

Zawsze warto wierzyć w moc drugiej szansy, przyjmować pomocną dłoń, gdy jest ofiarowywana i podnosić się nawet po największym upadku. Jutro może być bowiem lepsze.

 

Anka przez wiele lat przebywała za granicą. Nic dziwnego, że powrót do kraju nastręcza tylu wątpliwości. Niełatwo zaczynać wszystko od nowa na starych fundamentach. Podejmuje pracę w szpitalu psychiatryczny, gdzie również napotyka na wiele wyzwań. Przypadkowa znajomość z policjantem Frankiem otwiera zupełnie nowy rozdział w jej życiu. Wszystko wskazuje na to, że lepsze jutro nieśmiało rysuje się na horyzoncie. Sztuką jest chwycić nowy wiatr w żagle i poddać się pozytywnym prądom, co bywa karkołomnym zadaniem. Może zbyt wiele doświadczeń i wnikliwa obserwacja życia różnych ludzi przyczynia się do budowania wokół siebie muru nie do przebicia?

 

Ważna książka, w której tak wiele uniwersalnych prawd o życiu. Wnikliwa, przejmująca i poruszająca. Jednym z wątków jest temat depresji, która często traktowana jest jak choroba wstydliwa, więc lepiej utrzymywać ją w tajemnicy, a wszelkie związane z nią troski zamiatać pod dywan, bo tak jest wygodniej i bezpieczniej. Warto uwierzyć w siebie i żyć w zgodzie ze sobą. Porzucić animozje wynikające ze zbyt wielkiej wewnętrznej krytyki. Bo walka o siebie zaczyna się w nas samych. Zakładanie grubego pancerza to tylko odroczenie w czasie prawdy o sobie i bliskich.

 

„Tamarynd” jest motywującą do działania książką, w której walka, nadzieja i determinacja pozwalają na budowanie lepszego jutra. Podejdźcie do niej niespiesznie, by nie zgubić ważnych wątków ukrytych miedzy zdaniami. Zmusza do myślenia i wnikliwej analizy. Otwiera oczy i dodaje optymizmu. Przypomina, że pod szczelną skorupą pozorów można odnaleźć wiele dobrego. Trzeba tylko uwierzyć, że życie bez tego pancerza jest możliwe.

 

Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Liczba stron: 376
ISBN: 978-83-8202-854-6
Premiera: 28 marca 2023

Opublikowany Powieść obyczajowa, Recenzje tagged with ,

Ernest Hemingway „Za rzekę, w cień drzew” Marginesy

Opublikowany Autor Komentarz

W cieniu nostalgii.

 

Miłośnicy prozy Hemingwaya zauważą, że „Za rzekę, w cień drzew” nie jest typową dla pisarza książką. Nie ma w niej zwięzłego, dziennikarskiego stylu, a dominuje monolog wewnętrzny i liczne dygresje bohatera. Trudno się dziwić, skoro Hemingway napisał ją w czasie, gdy przebywał z czwarta żoną we Włoszech, kiedy podupadł na zdrowiu. Chętnie sięgał pamięcią do własnych wojennych wspomnień, stąd tak wiele podobnych wątków w tej powieści. Można odnaleźć elementy humorystyczne, ale są one skrzętnie ukryte w zawartych w książce kontekstach. Według wielu krytyków jest to najsmutniejsza książka na świecie i coś w tym jest, bo właśnie smutek i nostalgia w niej dominują.

 

„Lepiej nie mieć zbyt wielu marzeń. Bo zawsze mogą się spełnić.”

 

Oto pięćdziesięcioletni pułkownik Richarda Cantwella odczuwa rychły koniec życia. Stąd szereg przemyśleń dotyczących jego życia. Wspominając służbę wojskową podczas pierwszej i drugiej wojny światowej, zatapia się w tym, co było. Swe opowieści kieruje do młodziutkiej Renaty, którą jest zafascynowany. Jego towarzyszka podroży do Włoch z namaszczeniem wysłuchuje tych wspomnień. Obdarzają się wzajemnie wyznaniami o miłości i zapewnieniami, że ich uczucie jest trwałe.

 

„Straciłem w życiu trzy bataliony i trzy kobiety, a teraz mam czwartą, najcudowniejszą, i jak to się skończy, do diabła?”

 

Znawcy twórczości Hemingwaya z pewnością dopatrzą się wielu wątków autobiograficznych w tej książce. Dla laików to powieść przepełniona smutkiem, marazmem, oczekiwaniem na ostateczne. Starcie dojrzałości z młodzieńczością nie nosi tu znamion fajerwerków emocji, a raczej jest swego rodzaju ukojeniem, wyciszeniem, zrozumieniem. Niewątpliwie nowy przekład warty jest uwagi, więc polecam sięgnięcie po tę powieść.

 

Oprawa: twarda
Liczba stron: 360
ISBN: 978-83-6767-443-0
Przekład: Agnieszka Wilga
Premiera: 28 czerwca 2023

Opublikowany Powieść obyczajowa, Recenzje tagged with

Ellen Alpsten „Córka carycy” Marginesy

Opublikowany Autor Komentarz

Cena władzy.

 

„Najlżejszy ciężar będzie dla ciebie największym obciążeniem.”

 

Choć z góry wiadomym było, że car prędzej zostawi Rosję godnemu obcemu, niż własnemu niegodnemu dziecku, to Lizeńka od dziecka czuła, że tron przyciąga ją do siebie. Ona czuła się godna i wybrana. Nawet jej narodziny były wyjątkowe, bo mało kto rodzi się stopkami do przodu. Podczas zabawy z siostrą Anuszką, snuła wizje o przyszłym życiu. Tron był dla niej, czy tego ktoś chce, czy nie.

 

 Gdzieś w głębi Kołomienskiego rozciąga się wąwóz Gołosow. Ponoć jest przeklęty i kto się zapuści w tamte strony, może usłyszeć przepowiednię na życie. Poznanie swego losu ma jednak wysoką cenę. Lizeńka już wie, że to coś dla niej. Nie zwlekając, rusza do wąwozu. Przepowiednia leśnego ducha Leszy sprawia, że jej życie nigdy nie będzie takie samo. Elżbieta Piotrowna Romanowa, carówna Wszechrusi, być może wkrótce zasiądzie na tronie.

 

Rosyjski dwór to nie tylko blichtr i doskonałość. Tu rządzą intrygi, które często są wynikiem wielkich ambicji. Wcale nie tak łatwo o przyjaciół, bo ci, dość często, stają się wrogami. Niebezpieczeństwo czyha na carównę niemal w każdym zakamarku. Elżbieta ma jednak w sobie ogromną siłę i nie zamierza długo być ofiarą. Jej spryt i przebiegłość okażą się najlepszą bronią. Kiedy na swej drodze napotka na miłość, będzie musiała przewartościować własne życie. Droga, która jest jej przeznaczona, wydaje się wyboista, ale warta przejścia.

 

Fenomenalna opowieść, w której nie brakuje miłości, niebezpieczeństwa, ambicji, straty i odwagi. Pięknie napisana, wiec płynie się przez meandry historii z niesłabnącym zainteresowaniem. Tron Piotra Wielkiego kusi i mami urokami, ale dopiero ten, kto na nim zasiądzie, naprawdę wie, jak wielka cenę trzeba zapłacić za władzę. Gorąco polecam przeczytanie tej książki, w której nie brakuje tez barwnych opisów otaczającej przyrody oraz elementów baśniowych.

 

Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Liczba stron: 480
ISBN: 978-83-6779-043-7
Przekład: Daria Kuczyńska-Szymala
Premiera: 12 lipca 2023

Opublikowany Powieść obyczajowa, Recenzje tagged with ,

Nina Majewska-Brown „Z powstania do Auschwitz” Bellona

Opublikowany Autor Komentarz

Utracone nadzieje.

 

Druzgocąca, smutna opowieść o Powstaniu Warszawskim, które wybuchło z dnia na dzień, a jego cena była bardzo wysoka. Ten niespodziewany wir historii pochłonął setki tysięcy niewinnych ludzi. Wśród nich była rodzina z Żurawiej 28.

 

Wojna trwała już pięć lat. Każdy próbował jakoś żyć. Gdzieś w zakamarkach serca tliła się nadzieja na jej rychły koniec. Tęsknota za normalnością wypełniała codzienność opartą na prozaicznych czynnościach i zdobyciu jedzenia na kolejne dni. Pierwszy dzień sierpnia 1944 roku był dla wielu dniem apokalipsy. Maria i Henryk wraz z dziećmi: Anielą, Zofią, Jasiem i Stasiem, jakoś wiązali koniec z końcem. Wkrótce na świat miało przyjść ich piąte dziecko.

 

Pierwszy dzień powstania, wielkiego zrywu niosącego nadzieję, zginął Henryk. Liczne bombardowania doprowadziły do tego, że rodzina musiała opuścić mieszkanie i zejść do piwnicy. Tam wcale nie byli bezpieczni. Tylko przypadek sprawił, że Aniela i Zofia przeżyły. Cóż z tego, skoro z ulicy zostały zabrane do Auschwitz. Tylko Zofia przeżyła, zabrano ją do Ravesbruck. Kiedy po latach wróciła do ukochanej Warszawy, ożyły wspomnienia o bliskich. Teraz nie miała już dla kogo żyć. Jej ukochany Tadeusz zaginął bez wieści. Pogrążona w smutku i braku nadziei żyła do 1961 roku. Już nigdy nie pokochała nikogo. Nikt nie leczył jej z wojennej traumy. Takich historii z pewnością było dużo więcej.

 

Oprócz historii rodziny z Żurawiej 28 znajdziecie tu również relacje innych uczestników powstania. Niebywale, jak wiele odwagi znaleźli w sobie ludzie skrajnie wyczerpani wojną. Walczyli niemal nie mając broni. Nadzieja mieszała się z rozpaczą, a strach z żałobą. Niemoc i bezradność wiązały ręce, ale nie zdusiły woli walki. Śmierć stała się towarzyszką każdej chwili. Tak wiele smutku i utraconych nadziei w tej książce. Nie zapominajmy o bohaterstwie warszawiaków w chwili próby. Ku pamięci!

 

Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Liczba stron: 488
ISBN: 978-83-1117-014-8
Premiera: 26 lipca 2023

Opublikowany Historyczne, Recenzje tagged with ,
« Starsze wpisy Recent Entries »