Odbudować to, co utracone.

 

Wzruszająca książka o samotności, szukaniu odrobiny bezpieczeństwa i miłości oraz o układaniu wszystkiego na nowo w powojennej szarej rzeczywistości.

 

Wojna odzierała ze wszystkiego, również z uczuć i emocji. Totalne zmęczenie i bezsilność wobec przyszłości wywoływały różne odczucia, choć podświadomy lęk przed tym, co za rogiem, zdecydowanie dominował. Zachłyśnięcie wolnością niekoniecznie oznaczało euforie i wielkie nadzieje. To był czas szukania bliskich i śladów minionego. O tym jest ta książka.

 

Piotruś jest samotny i zagubiony. Szuka domu, choć dobrze wie, że już go nie ma. Idzie przez najsmutniejszy las na świecie i nie ma już nadziei na słoneczne jutro. Wokół widzi pokaleczone wojną drzewa i sam czuje się podobnie. Przypadkowe spotkanie Marty jest jak iskra optymizmu. Dzieli się z nim chlebem i podaje mu rękę. Teraz wędrują razem do prawdziwego domu. Tam czekają córeczki Marty, Kasia i Trusia. Niestety, na miejscu okazuje się, że wojna również w tym domu zostawiła swój trwały odcisk. Dziewczynki zniknęły. Piotruś podejmuje próbę ich odnalezienia. Czy to się uda?

 

Niezwykle wzruszająca i dająca do myślenia książka. Koniec wojny zwykle wywołuje same dobre skojarzenia, ale po lekturze tej książki można sobie uświadomić, że niełatwo było ludziom odnaleźć się w nowej, jakże szarej rzeczywistości. Wojna niszczyła absolutnie wszystko i na trwałe. Trzeba było niezłomności i wielkiej siły, by odbudować to, co zostało utracone. Godna uwagi książka.

 

Oprawa: twarda
Liczba stron: 240
ISBN: 978-83-10-13348-9
Premiera: 22 sierpnia 2018

Podziękowania dla Naszej Księgarni.