Recenzje

Emma Perry, Sharon Davey „Nie lubię książek. Koniec kropka” Jedność

Opublikowany Autor Komentarz

nie-lubie-ksiazek-koniec-kropka

W środku nieprzeczytanych książek.

 

Jeśli dziecko nie lubi książek, jest na to sposób. Historia Michaliny pokazuje, że życie bez żadnej historii, bez przygód, które przeżywa się wraz z bohaterami opowieści zawartych na kartach książek, to smutne życie bez niczego. Na pustej stronie. Warto zapisać tę stronę własnymi przeżyciami, a te najlepiej rozwijać podczas czytania książek.

 

Mała Michalina bardzo nie lubiła książek, a te wciąż się do niej garnęły. Dostawała je w prezencie urodzinowym, pod choinkę, od babć i cioć. Miała ich mnóstwo, ale nigdy do żadnej na zajrzała. Wykorzystywała książki w różnym celu, choćby jako schodki do sięgania na półeczką ze skarbami, ale nigdy, przenigdy nie wpadła na pomysł, by otworzyć jakąś książkę i zwyczajnie zacząć ją czytać. Aż tu nagle wszystko się zmieniło. Chcecie sprawdzić, co przydarzyło się Michalinie i dlaczego zrozumiała, że w książkach kryje się wiele wartości? Przeczytajcie swoim dzieciom i wspólnie wyciągnijcie wnioski z tej historii.

 

Cudna książka, która nienachalnie, aczkolwiek konkretnie zachęca do sięgania po książki. Mali czytelnicy mogą wiele zrozumieć i przekonać się, że książki to nie tylko papier i nic nie warte litery, ale przede wszystkim piękne, intrygujące opowieści. Bo warto pokochać książki. Koniec kropka.

 

Oprawa: twarda
Liczba stron: 40
ISBN: 978-83-8144-189-6
Premiera: 2020

jednosc

Koniec kropka

Opublikowany Dla dzieci, Recenzje tagged with , ,

Pamela Druckerman „Piękna czterdziestoletnia” Wydawnictwo Literackie

Opublikowany Autor Komentarz

piekna_czterdziestoletnia

Czterdzieści, czyli dużo?

 

Dosadny i szczery do bólu pamiętnik czterdziestolatki z przemyśleniami zbieranymi przez dwie dekady, aby teraz podzielić się nimi z czytelniczkami. Czy czterdzieści lat to dużo? Po czym, bez zaglądania do metryki, poznać, że już jesteśmy w dojrzałym wieku? Kryzys wieku średniego jest bowiem konieczny, aby prawdziwie dojrzeć. Zajrzyjcie do tej książki i przekonajcie się, że kobieta jest jak wino, im bardziej dojrzała, tym lepiej smakuje.

 

Pamela Druckerman nazywa istnym frontem walki wejście w wiek dojrzały, który zaczyna się od czterdziestu świeczek na torcie. Ten front nie musi być okupiony cierpieniem. Właśnie o tym jest ta książka.

 

Jakie są współczesne czterdziestolatki? Czy dojrzałość do dorosłości naprawdę przychodzi wraz z wiekiem? Jak duży musi być bagaż doświadczeń, żeby dźwigać go z przyjemnością i czerpać z niego garściami?

 

Autorka w autoironiczny sposób opowiada o własnych obserwacjach i przemyśleniach. Jej bystre oko i naprawdę sympatyczny w odbiorze cynizm powodują, że książkę czyta się na tyle dobrze, aby potem co nieco przenieść do swojego dorosłego życia. Jest jakaś mądrość w spostrzeżeniach tu zawartych, lecz aby ją odkryć trzeba odrobiny refleksji.

 

Reasumując, ta książka jest optymistycznym i praktycznym poradnikiem dla kobiet, które sądzą, że czterdzieści to jednak dużo. Kto wie, może spojrzą na to zupełnie inaczej? Polecam waszej uwadze.

 

Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Liczba stron: 400
ISBN: 978-83-08-07367-4
Premiera: 24 marca 2021

wl logo

Opublikowany Poradniki i albumy, Recenzje tagged with , ,

Beata Majewska „Kim dla ciebie jestem?” Jaguar

Opublikowany Autor Komentarz

kim dla ciebie jestem

Nie są sobie przeznaczeni.

 

Pochodzą z dwóch różnych światów. Zupełnie do siebie nie pasują. Uczą się siebie nawzajem i odkrywają, że rodzące się uczucie nie jest udawane. Ale oni muszą udawać, przed sobą i przed światem, bo nie są sobie przeznaczeni, nie mogą być razem. A wszystko zaczyna się od nagłej potrzeby bezinteresownej pomocy.

 

Susan tkwi w toksycznym związku z Calvinem. Nie ma dla niej za grosz szacunku, ale ona czuje się od niego zależna. Dzięki niemu czuje się lepsza, bo dotąd nie miała bajkowego życia. Nieobecny ojciec oraz matka narkomanka, nie zapewnili jej bezpieczeństwa i miłości. Namiastki tego nieznanego uczucia szuka więc u boku Calvina, którego tak naprawdę interesuje tylko cielesna strona ich związku. Wszystko się zmienia, gdy Susan zachodzi w ciążę. Czas przejrzeć na oczy i porzucić dotychczasowe życie.

 

Patrick żyje w puchu. Pławi się w luksusie, niczego mu nie brakuje. Otoczony wianuszkiem kobiet, czeka na ślub z Hope. Czy ją kocha? A komu potrzebna ta cała miłość? Ważne, że do siebie pasują. Jedno przypadkowe spotkanie zmienia życie Patricka. Co go przyciąga do beztroskiej, nieco naiwnej i opryskliwej Susan? Czemu jej pomaga? Czy ta historia znajdzie swój happy end?

 

Dwa bieguny i magnes, który je przyciąga. Historia z gatunku opowieści o Kopciuszku, ale z wieloma innymi problemami, niż tylko złą macocha. Tych dwoje dojrzewa do dorosłości i odkrywania prawdziwych uczuć, choć to niełatwe zadanie. Każde z nich musi odpowiedzieć na pytanie, kim jest dla niego ta druga strona. Wzbraniają się przed prawdą, dokonują wyborów i boją się samych siebie. Bo przecież nie są sobie przeznaczeni. Jak zakończy się ta opowieść? Przeczytajcie.

 

Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Liczba stron: 352
ISBN: 978-83-768-6959-9
Premiera: 10 marca 2021

jaguar

Opublikowany Powieść obyczajowa, Recenzje tagged with , ,

Anna Rybkowska „Ślady życia. Smak wiosny” Replika

Opublikowany Autor 2 komentarze

Smak-wiosny

Odnaleźć radość życia.

 

Niejednoznaczna powieść, w której treści można się doszukać głębi zupełnie nietypowej dla powieść obyczajowych. Przyjemność odkrywania wymaga skupienia i wszechstronnej wyobraźni. I to czyni z tej książki istną delicję, która nie tylko pysznie smakuje, ale też nęci, intryguje, zaskakuje. Wyruszcie w podróż ku odnalezieniu radości życia tam, gdzie pozornie jej nie ma.

 

Berenika próbuje się zaaklimatyzować w Nabokowie, w dworku odziedziczonym w spadku. Nie przez wszystkich jest tu mile widziana. Wiosna przynosi zmiany nie tylko w przyrodzie, ale też w myśleniu bohaterki. Rozpamiętując przeszłość, zatraca się we wspomnieniach, zupełnie zapominając o przyszłości, która przecież może być lepsza. W tej małej miejscowości ludzie też mają poważne problemy i wcale nie pachnie tu sielskością. Berenika stawia czoła różnym przeciwnościom, a w dodatku ma do czynienia ze zjawiskami, których nie da się pojąć umysłem. A miało być tak pięknie, bezpiecznie, swojsko. Co jeszcze przyniesie jej los i czy mały domek pod lasem, na Podlasiu, gdzie mówi się gwarą, da jej upragniony spokój?

 

Niech nie zwiedzie was sielska okładka, bo autorka funduje czytelnikom solidną dawkę głębokich przeżyć i emocji. Potrzeba skupienia i zdolności odkrywania w słowach drugiego dna. Zatrzymanie się w gąszczu przemyśleń bohaterki powoduje szybsze bicie serca i ciarki na plecach. Tu nie ma miejsca na lekkość, bo życie też lekkie nie jest. Ukryta głębia wciąga, intryguje, chwilami przytłacza, a finał to już majstersztyk, który rozkłada na łopatki. Niełatwa, ale godna polecenia lektura. Czekam na ciąg dalszy.

 

Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Liczba stron: 320
ISBN: 978-83-66790-14-8
Premiera: 9 marca 2021

replika

Opublikowany Powieść obyczajowa, Recenzje tagged with , , ,

Katarzyna Kielecka „Ślady. Psim tropem” Szara Godzina

Opublikowany Autor Komentarz

psim-tropem-slady-tom-1

Nie trzeba rozpaczać.

 

Tu nie ma łatwych rozwiązań, bo nieznana przeszłość puka do drzwi i w zależności od tego, kto je otworzy, przyniesie różne rozstrzygnięcia. Bo życie to nie bajka. Warto o tym pamiętać, nawet wtedy, gdy układa się jak w bajce.

 

Niech nie zwiedzie was lekka, klimatyczna okładka. Ponad dwieście stron to wachlarz emocji, wzruszeń, refleksji i zaskoczenia. Watki obyczajowe łączą się z sensacyjnym napięciem i niepokojem odczuwanym podskórnie. Bo w tej książce nic nie jest oczywiste. Trzeba pogłówkować i dodać dwa do dwóch, by w efekcie znaleźć się blisko rozwiązania, choć ono nie jest tak do końca wypowiedziane.

 

Jeśli czytaliście „Sedno życia” i „Piętno dzieciństwa” to z przyjemnością powrócicie do znanych bohaterów. Z kolei, jeśli to wasze pierwsze spotkanie z tymi postaciami, bez trudu odnajdziecie się w ich życiu dzięki licznym retrospekcjom. Edyta i Jędrek wreszcie żyją spokojnie i cieszą się swym rodzicielstwem. Ich adoptowany syn Grześ ma już dziewięć lat i potrzebuje trochę czasu żeby oswoić się z nową sytuacją. Wojtek i Ania oczekują narodzin małej Agatki, która już teraz jest ich oczkiem w głowie. Jak będzie po jej narodzinach? Edyta rozpoczęła nową pracę, a Jędrek czerpie radość ze swej ornitologicznej pasji. Niepokój wprowadza się do ich domu wraz z pojawieniem się byłej żony Jędrka oraz odkryciem guzka w piersi Edyty. Może te fakty wpłynęły na uśpienie czujności małżonków? Zniknięcie suczki Kufy, a potem syna Grzesia, to wierzchołek góry lodowej, która stanęła na drodze i ch spokoju i szczęścia. Komu na tym zależało?

 

Niewiarygodne, jak wiele dzieje się w tej książce! Są emocje, o których trudno zapomnieć, zdarzenia wywołujące ciarki, refleksje długo kołaczące się po głowie i groza, jak w rasowym thrillerze. Mnożące się pytania wywołują apetyt na więcej i, wierzcie mi, nie zawsze będzie łatwo o odpowiedzi. Fenomen stylu Kasi Kieleckiej polega bowiem na prowokowaniu czytelnika do główkowania i zaskakujących rozstrzygnięciach. Doskonała powieść, kolejna w dorobku tej autorki.

 

Oprawa: miękka
Liczba stron: 272
ISBN: 978-83-6657-351-2
Premiera: 10 marca 2021

szaragodzina

Opublikowany Powieść obyczajowa, Recenzje tagged with , , , ,
« Starsze wpisy Recent Entries »