Odporność na porażki.

 

W życiu nie należy, ot tak, się poddawać. Optymizm, zaufana przyjaciółka u boku i mała, ale za to mocna, iskierka nadziei, to składowe rychłego sukcesu. A może nawet droga do spełnionego uczucia?

 

Anna w obliczu zawodowej i osobistej porażki ma szczęście do powyższych składowych, więc szybko może się otrząsnąć po upadku i z uśmiechem na twarzy kroczyć do przodu. Choć łatwo nie jest. Ale „co nas nie zabije, to nas wzmocni”, dlatego nie dziwi twarda skóra po przykrych doświadczeniach. Typowe korporacyjne zwyczaje, gdzie kopanie dołków pod innymi jest chlebem powszednim, też nie robią aż tak piorunującego wrażenia na Annie, jak było w pierwotnym zamyśle autorów przedsięwzięcia. Bo Anna, oprócz nagłego przypływu fartu, ma jeszcze głowę na karku i nabytą odporność na ludzkie złośliwości. W takich to pięknych okolicznościach bohaterka powieści dochodzi do całkiem przyzwoitego finału, a nawet doświadcza mocniejszego bicia serca.

 

Jak to zwykle bywa u Izabelli Frączyk, jest optymistycznie, z poczuciem humoru, praktycznie (!) i, hm, powiem: z wiatrem we włosach, który dodaje odrobiny szaleństwa zdarzeniom, relacjom i dialogom. Ów „wiatr” nadaje książce sympatycznego w odbiorze polotu, lekkości i uroczego zarażania optymizmem. Czytając, można nieco inaczej spojrzeć na wiele spraw tuż obok nas i nabrać dystansu, który bywa najlepszym lekiem na pogłębiające frustracje. Bo nie warto załamywać rąk, gdy zdarza się porażka. Trzeba walczyć i wciąż dawać sobie szanse. Jak nie jeden, to dwa, trzy, a może nawet dziesięć razy. Polecam.

 

Oprawa: miękka
Liczba stron: 288
ISBN: 978-83-8069-389-0
Premiera: 9 czerwca 2016

Zobacz też:

 

„Jak u siebie”

„Siostra mojej siostry”

„Koniec świata”

„Kobiety z odzysku”

Wywiad z Izabellą Frączyk

 

Serdecznie dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka