Pchając wózek życia.

 

Dawna polska wieś, gdzieś daleko, nad Huczwą. Sielskość, która jest tylko pozorna, bo tyle tu zmagań z codziennością. Światowe niepokoje odbijające się również na losach zwykłych ludzi żyjących zgodnie z rytmem pór roku. Zwykłe, proste sprawy urastające do rangi tych najważniejszych, bo trzeba dalej pchać wózek życia. Przenieście się do przedwojennych lat, na podzamojską wieś, gdzie panuje spokój i zgoda, ale nie brak perturbacji, niepokojów i tęsknot. Poczujcie zapach zielonych pastwisk, gorącego, letniego powietrza i chłodu srogiej zimy. Przeczytajcie o życiu, które ma niepowtarzalny smak.

 

Tynczyn w zakolu Huczwy. Ludzie żyjący z dnia na dzień. Zmagania z przewrotnością losu i szarą codziennością, której tak trudno nadać barw. Zwykłe problemy, skrywane tęsknoty, próby zmiany losu na lepszy. Niepokoje społeczne i ich echa, tu, za progiem. Losy ludzi związanych z urodzajną ziemią. Radości, smutki i dramaty, które przynosi każdy dzień. Jeśli sądzicie, że wieś w międzywojennym czasie to ostoja spokoju, warto sięgnąć po tę książkę i przekonać się, czy faktycznie tak było.

 

U Kasi Bulicz-Kasprzak można liczyć na ekspresję, sugestywność i wnikliwość przedstawionych zdarzeń. Wielkie serce włożyła w tę sagę, co czuć na każdej stronie. Jest trochę romantycznie, nieco pozytywistycznie, a nade wszystko realistycznie. To cudny etnograficzny wgląd w życie podzamojskiej wsi w dawnych czasach. Warto przeczytać.

 

Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Liczba stron: 560
ISBN: 978-83-8234-248-2
Premiera: 19 października 2021