7 listopada 2023

Iwona Banach „Białe święta, zimny trup” Dragon

Opublikowany Autor 2 komentarze

Jak przetrwać święta.

 

Święta są jak piękne czerwone jabłko – pachnące, kuszące, atrakcyjne. Cóż, czasem bywa robaczywe, ale to przecież niewiele znaczący drobiazg. Święta to święta, więc trzeba je jakoś przetrwać rozkoszując się smakami, zapachami, komercją i plastikiem. Ech, niektórzy wolą metal, na przykład taka Emilia Gałązka, która w tym roku postanowiła sprawić sobie metalową choinkę. Bynajmniej nie poszła w tym celu do sklepu z nowoczesnym designem, lecz zrobiła ją sobie sama. A co to, gwoździ czy bagnetów z wojny nie ma w domu?

 

Nie oszukujmy się, dla wielu święta to czas bójek, podpaleń, rozwodów, różnych czynów karalnych oraz mniejszych czy większych przestępstw. Każdy jakoś sobie radzi ze świętami, bo skoro mają być magiczne…

 

Już wiemy, że u Gałązkowej w Duchołazach święta miały upłynąć pod znakiem wszechobecnego metalu, wizji końca świata i grzybów. Krótko mówiąc ma być na ostro, więc bojący się nowinek muszą usunąć się na ten czas z domu. Wiadomo, młoda matka, czyli Magda, z pewnością zabierze swoje ośmiomiesięczne szczęście daleko stąd, a jej ukochany mąż Mikołaj, chcąc nie chcąc, też się oddali z domu. U Pawła i Simony w Słodzinku z pewnością będzie im bezpiecznej. Hm, czy aby na pewno? Odnalezione tam zwłoki nie napawają optymizmem, w dodatku w okolicy grasuje wilkołak. Byłabym zapomniała, jest jeszcze Babenstein, której, jak każdej hardej babie przystało, ani się śni robić przedświąteczne porządki. Żyć nie umierać, zaiste!

 

„Poznawanie ludzi w knajpach jest jak poznawanie ludzi na Facebooku. Tu też obowiązują filtry. To, co widać, stanowi wypadkową alkoholu i siedzących dookoła znajomych, ale warto próbować. ”

 

Jesteście gotowi na jazdę bez trzymanki przez niby spokojne wioski, w  których trup ściele się gęsto, a stereotypy nadal rządzą światem? Zagadka kryminalna, moc absurdów, dialogi kipiące humorem i specyficzny, bo okraszony ironią, dystans do rzeczywistości gwarantowane! Komedia kryminalna spod pióra Iwony Banach to doskonały wybór, jeśli macie ochotę na odskocznię od szarej rzeczywistości i inteligentne poczucie humoru. Kto wie, może znajdziecie tu doskonałą receptę na to, jak przetrwać święta. I już!

 

Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Liczba stron: 320
ISBN: 978-83-8274-303-6
Premiera: 11 października 2023

Opublikowany Kulinarne, Recenzje tagged with , , ,

Parker S. Huntington, L. J. Shen „My Dark Romeo” Luna

Opublikowany Autor Komentarz

Targani sprzecznymi uczuciami.

 

Stworzony po to, by porażać urodą. Właściciel najchłodniejszych szarych oczu na świecie. Sylwetka jak wykuta z kamienia. Romeo Costa.

 

Dla Dallas Townsend, która po raz pierwszy ujrzała go na balu debiutantek, był jak ideał. To dzień, kiedy Romeo wtargnął do jej życia i pokazał swą siłę i mrok. Udowodnił, że na gruncie nienawiści może wykiełkować miłość. Zdjął z jej oczu różowe okulary, za to nauczył patrzyć realnie na życie. Niezwykła to znajomość, budząca sprzeczne uczucia.

 

Chapel Falls było znane z dwóch rzeczy: z bogatych mieszkańców i wyjątkowo konserwatywnego podejścia do życia. Bale debiutantek były wpisane w tradycję. Młode dziewczyny już były przeznaczone swoim przyszłym mężom. Dallas też już tylko czekała na dzień ślubu z Madisonem, a Romeo od pierwszego spojrzenia był jej ulubionym błędem. Aby uniknąć towarzyskiego skandalu, Romeo postanawia poślubić Dallas.

 

Romeo otoczył swoje serce nieprzeniknionymi murami z kostek lodu, nie sposób było je skruszyć. Początek ich wspólnego życia nie zanosił się zbyt dobrze. Ten związek miał być tylko czystą formalnością, a stał się bramą do rzeczywistego szczęścia. Karta przetargowa została zamieniona na bezkresną miłość. Tak wiele musiało się wydarzyć, by tych dwoje to zrozumiało.

 

Opowieść o uczuciu, które rodzi się na gruncie pozornej ignorancji. Wartka fabuła, wiele pikantnych scen, śmiałe dialogi i zakończenie, na które oczekują czytelnicy. „My Drak Romeo” to książka pełna sprzeczności i ciągłego balansowania na cienkiej linie własnych emocji. Gdzieś między władzą i pieniędzmi jest też miejsce na odrobinę ckliwości i prawdziwego głębokiego uczucia.

 

Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Liczba stron: 496
ISBN: 978-83-6785-932-5
Premiera: 25 października 2023

Opublikowany Powieść obyczajowa, Recenzje tagged with

Jakob Wegelius „Esperanza” Zakamarki

Opublikowany Autor Komentarz

Być sobą.

 

Przyjaźń nie pyta o porę, bo każda jest dobra, by przekonać się o jej sile. Przyjaźń nie boi się trudów i ryzyka, bo zawsze warta jest poświęcenia. Przyjaźń to coś więcej, niż zrozumienie, to zaufanie i bezgraniczne oddanie. Czy ktoś ma jeszcze wątpliwości, że warto mieć przyjaciela?

 

Wzruszająca historia o przyjaźni pewnego karła znającego się na sztuce żonglerki, Kapitana poszukującego drogi do własnych marzeń i porzuconego psa. Halidon jest inny. Jego odmienny wygląd budzi odrazę, niepokój i wprawia w konsternację. Karzeł jeżdżący na monocyklu i żonglujący piłeczkami sam w sobie jest atrakcją godną cyrku, więc nie dziwi, ze w ten sposób może zarabiać na życie. Jego życie jest skromne i nader poukładane, więc jakiekolwiek wybicie z utartego schematu jest katastrofą. Bezpieczny hamak przestaje być oazą, a znajome tykanie zegara okazuje się istną wyrocznią. Kapitan nie wrócił do domu, a to oznacza kłopoty. Z pewnością przyjacielowi stało się coś złego, więc Halidon nie zastanawia się ani chwilę i wyrusza na jego poszukiwania. Późna pora i wyjątkowa zimna noc nie są tu przeszkodą, bo Halidonowi zależy tylko na jednym: odzyskać przyjaciela i stabilizację.

 

Portowe miasteczko kryje wiele niebezpieczeństw i natknie się na nie nasz bohater. Niski wzrost wcale nie oznacza słabość, bo jego serce jest wielkie. Dzięki temu Halidon pokonuje kolejne trudności, choć zupełnie nie rozumie myślenia innych ludzi zapatrzonych tylko we własny zysk. Kiedy sztukmistrz na monocyklu spotyka bezdomnego psa, będzie mu trochę raźniej. Z towarzyszem drogi łatwiej ją pokonać, bo co dwie głowy to nie jedna, zwłaszcza że to gadający pies!

 

Zastanawiająca książka dla małych i dużych czytelników. Obnaża ludzkie słabości i pokazuje, jak wielką wagę ma prawdziwa przyjaźń, o którą coraz trudniej w zabieganym świecie. Podkreśla wagę marzeń i szukania dróg do ich realizacji. Pokazuje, że prostota i pozorna naiwność to wielka sztuka do bycia sobą. Książka godna uwagi.

 

Oprawa: twarda
Liczba stron: 160
ISBN: 978-83-7776-259-2
Przekład: Agnieszka Stróżyk
Premiera: 27 października 2023

Opublikowany Dla dzieci tagged with , , ,

Marta Strzelecka „Ziemianki. Co panie z dworów łączyło z chłopkami” Marginesy

Opublikowany Autor Komentarz

Przewodniczki i muzy.

 

Posiadanie ziemi nakładało szczególne obowiązki natury społecznej. Ziemiaństwo budowało podwaliny kultury i było powołane do świecenia dobrym przykładem w społeczeństwie. Ziemianki odgrywały więc ważną rolę w czasach, kiedy kobiety dopiero co odzyskiwały swoje prawa. System edukacji w nowo odrodzonej Polsce rozwijał się mozolnie, ale z uporem. Ta książka opowiada o trudnej drodze kobiet do emancypacji oraz o początkach edukacji w czasach podziałów klasowych.

 

Perfekcyjne panie domu, wspierające mężów, społecznic, wierzące – oto jak można krótko scharakteryzować ziemianki. To one miały odgrywać rolę, która inspiruje mężczyzn do działania. I choć była to nadal pozycja służebna, jednak znacznie lepsza w porównaniu do sytuacji chłopek. Ziemianki były swego rodzaju muzami, choć nader pracowitymi. Empatyczne, rozważne i spokojne mogły już podejmować decyzje polityczne. Miejscem ich aktywności pozostawał dom, ale prowadziły też działalność edukacyjną, dobroczynną i stowarzyszeniową. Gromadziły się w różnych stowarzyszeniach i kołach, co dawało im większą siłę i podkreślało ich wartość. Ziemianki miały być dla chłopek przewodniczkami, które wspierały w poczuciu godności i samodzielności.

 

Autorka przygląda się kobietom, które żyjąc we dworach, wśród całego systemu powinności i oczekiwań, miały też swoje zadania i własne zdanie. Szkoła Ziemianek w Nałęczowie została wymyślona przez bogatych właścicieli ziemskich. Otwarte dla córek włościan, kształciły na praktycznych i przydatnych w życiu kursach. Dodatkowo, wzmacniały poczucie integracji i wspólnoty, co też było bardzo ważne. Szereg wspomnień, konkretnych rozmów oraz fotografii sprawiają, że czytanie tej książki jest niebywałą podróżą w czasie. Dążenie do zmian wyrażało się nie tylko w myśleniu, ale też w zmianie stylu ubierania się. Szkołę w Nałęczowie uznano za model podobnych miejsc stworzonych przez ziemianki, gdzie kobiety mogły nie tylko się uczyć, ale przede wszystkim nabierać pewności siebie i realizować swoje ambicje. Polecam tę książkę, bo rzetelność przekazanej w niej wiedzy naprawdę imponuje.

 

Oprawa: twarda
Liczba stron: 264
ISBN: 978-83-6779-091-8
Premiera: 25 października 2023

Opublikowany Popularnonaukowe, Recenzje tagged with , , ,

Zofia Zdun „Tylko ona. Chmurna miłość” Replika

Opublikowany Autor Komentarz

Siedź cicho, głupie serce!

 

I po co komu ta cała miłość, skoro tak trudno się zgrać, żeby być razem? Ech, cały ambaras jest wtedy, gdy dwoje chce naraz. W tym przypadku owa chęć zupełnie się rozjeżdża. Co gorsze, nierealne jest uchwycenie momentu, aby zgrać dwa serca, by biły na jedną melodię.

 

Antoni Kozak to doprawdy kozak! Zmienia kobiety jak rękawiczki i wcale nie jest mu z tym źle. Jego plan – nie mieć planu i bawić się, jak najdłużej się da. Przecież w życiu chodzi o zabawę, nieprawdaż? Tylko ta Chmurna… po co ona komu na drodze? No, po co? Wszystko wzięło w łeb, gdy stanęła na jego drodze. Co teraz? Miłość? O, nie! trzeba się przed tym bronić! A może jednak całym sobą zawalczyć o tę jedyną?

 

Zośka Chmurna. Bezkompromisowa singielka. Zupełnie nie zależy jej na żadnych związkach, bo co komu one? Biznes, biznes i jeszcze raz biznes. Miłości już ma za sobą, teraz czas na karierę. Tylko ten Kozak? Po kiego grzyba za nią łazi?

 

Dwie różne osobowości i uczucie, które jakoś nie ma szczęścia rozkwitnąć. Kiedy on chce za wszelką cenę zdobyć serce Zośki, ona totalnie go nie chce. Kiedy klamka już zapadła i nici z tego związku, nagle Zośka odkrywa, że nie sposób żyć bez Antka. Siedź cicho, głupie serce! Ech, życie.

 

Chmurna ta miłość, nie ma co! Dzieje się dużo, energii nie brakuje, a emocje niejednokrotnie sięgają zenitu. Co dalej z tą historią? Jestem bardzo ciekawa, na jaki pomysł dla tej dwójki wpadła Autorka. Czyta się doskonale. Polecam serdecznie dla poprawy nastroju.

 

Oprawa: miękka
Liczba stron: 304
ISBN: 978-83-6786-703-0
Premiera: 17 października 2023

Opublikowany Powieść obyczajowa, Recenzje tagged with , , ,
« Starsze wpisy Recent Entries »