Dom bez żon.

Dwie kobiety i jedno zrządzenie losu, które je zbliży. Dwa małżeństwa na skraju rozstania. Mężowie, którzy dotąd nie mieli pojęcia ile zadań trzeba wykonać w domu. Czy podołają wyzwaniu większemu od Mont Everestu? Czy samotni ojcowie maja szansę sprawdzić się w domu bez żon?

Bywa tak, że dopiero przeglądając się w drugim człowieku, zauważamy własne wady i niedociągnięcia. Mała awaria skrupulatnie zbudowanego systemu działań opartych na rutynie i przeświadczeniu, że tylko kobiety potrafią wszystko wykonać najlepiej, może doprowadzić do istnej rodzinnej rewolucji. I wiecie co? Taka rewolucja jest czasem bardzo potrzebna. Choćby po to, by zrozumieć, że prawdziwy związek to wzajemne wsparcie i równy podział obowiązków, a nie stereotypowy model – lord i męczennica.

Mateusz i Sebastian to dwaj zupełnie obcy sobie mężczyźni. Jeden dzień zmieni w ich życiu wszystko. Ich żony ulegają wypadkowi autobusowego i muszą zostać w szpitalu przynajmniej trzy tygodnie. Samotne ojcostwo nie jest proste, zwłaszcza gdy dotąd robiło się w tym kierunku naprawdę niewiele. Dzieci to wyzwanie, a do tego jeszcze te dziwne obowiązki domowe, o których istnieniu dotąd nie wiedzieli. Faktem jest, że zarówno Justyna, jak i Ewelina, sporo zrozumieją i dzięki tej okrutnej sytuacji dostrzega zupełnie inne strony siebie i własnych mężów. Dzięki tej awarii dojrzeją do prawdziwego małżeństwa, które wcale nie skazuje na bycie przemęczona i marudzącą panią domu.

W tej powieści nie brakuje humoru, ale są też ważne prawdy życiowe, które warto przemyśleć w zaciszu swojego domostwa. Bo coś tak mi się wydaje, że wiele kobiet żyje w przeświadczeniu, że wszystko robią najlepiej, zupełnie nie dopuszczając swych mężów do wielu zadań, a potem tylko narzekają, że wszystko jest na ich biednych głowach. Polecam tę książkę waszej uwadze, miłe panie.

Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Liczba stron: 400
ISBN: 978-83-8195-430-3
Premiera: 7 kwietnia 2021