Aneta Kwaśniewska | Książki w eterze

Archive for Author Aneta Kwaśniewska

Iwona Banach „Gdzie diabeł nie może, tam trupa pośle” Dragon

Opublikowany 29 marca 2021 Autor Aneta Kwaśniewska Komentarz

Z deszczu pod rynnę.

Gdy przekrętów jest zbyt wiele, można w wir własnych kłamstw. Wtedy to już nawet święty Boże nie pomoże. Idąc po nitce do kłębka, można napotkać na kilka nieznośnych węzełków, które skutecznie hamują dalsze kroki. Co zrobić, gdy tych hamulców jest coraz więcej? Spojrzeć na sprawę zgoła inaczej niż zwykle, wówczas świat wyda się bardziej atrakcyjny.

Kiedy Regina zaczyna prowadzić dialog z własnym telewizorem ( tak, dialog, bo telewizor zaczął odpowiadać na jej docinki), podejrzewa, że zwariowała. To dobry moment na przyjrzenie się sobie. Jednak tego przyglądania nie było zbyt wiele, bo w jej wnyki wpada Paweł. Niby obcy, a jednak znajomy. Ot, początkujący dziennikarz, szukający taniej sensacji, który trafił z deszczu pod rynnę. Nie dość, że został poturbowany, to jeszcze spędził noc z trupem w piwnicy.

Kto prowadzi śledztwo w sprawie trupa? Mikołaj i Magda mają tu wiele do powiedzenia, bo każdemu zależy na szybkie rozstrzygnięcie sprawy. Im dalej w las, tym więcej drzew. Tajemnica gęstnieje, a intryga ma coraz wyrazistsze oblicze.

Nie ma przewidywalności, jak to u Iwony Banach. Doskonały humor, inteligentne dialogi, świetne gagi sytuacyjne niezmiennie królują. Czytając tę powieść można się zrelaksować, pośmiać, ale też pogłówkować i dostrzec to, co zwykle przykryte jest woalem codzienności. Mówią, że najciemniej pod latarnią i sprawdza się to w tej powieści. Wiele wątków, krętych dróg i finał, który satysfakcjonuje w pełni. Pani Banach w doskonałej literackiej formie. Tak trzymać!

Oprawa: miękka
Liczba stron: 352
ISBN: 978-83-8172-715-0
Premiera: 24 marca 2021

Danuta Awolusi „Nie mówiąc nikomu” Prószyński i S-ka

Opublikowany 29 marca 2021 Autor Aneta Kwaśniewska Komentarz

Pozory pamięci.

Można przeżyć całe życie tworząc pozory pamięci i tkwiąc w skorupie, jak szczelnie zamknięta ostryga. Można wciąż być samotnym, bez oparcia w codzienności. Można mieć dwie twarze, nie zdając sobie sprawy, jak wiele złego czyni się samemu sobie. Można kochać bezgranicznie, mimo wszystko.

Milczenie zakradło się do związku Laury i Maksymiliana. Są w związku już od wielu lat, wychowują dziewięcioletnie bliźnięta, żyją razem, ale obok siebie. Między nimi jest mur, który trudno przebić. Im więcej milczenia, tym mniej zrozumienia. Może czas rozkruszyć skałę i zobaczyć coś więcej niż tylko pozory utkane w pamięci?

Maks jest właścicielem dobrze prosperującej firmy. Dochody wystarczają na utrzymanie całej rodziny. Ma kontrolę nad wszystkimi wydatkami. Wie, nawet to, o której jego żona robi zakupy. Tymczasem Laura ma dość tkwienia w domu. W tajemnicy przed mężem poświęca się pisarskiej pasji. Gdy poznaje Ukę, kobietę wyrzuconą na margines społeczeństwa, jej życie nabiera rozpędu. Odkrywając tajemnice tej kobiety, zaczyna dostrzegać sekrety, które zdominowały jej własne życie. Czy coś jest w stanie ocalić miłość i związek oparty w dużej mierze na kłamstwie?

Czytałam tę powieść z ogromnym przejęciem, bo losy bohaterów są na tyle emocjonujące, że trudno przejść obok nich obojętnie. Wielowątkowa, złożona, psychologiczna opowieść o samotności i tkwieniu w kłamstwach, jest tak poruszająca, że chwyta za serce i na długo zostaje w pamięci. Czy warto zrzucać maski pozorów? Po co komu prawda, która rani? I jedno wam powiem, podziwiam bohaterkę za jej otwartość, lojalność, wyrozumiałość i dobre serce. Nie każdego byłoby na to stać. To trzeba przeczytać!

Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Liczba stron: 552
ISBN: 978-83-8234-044-0
Premiera: 23 lutego 2021

Opublikowany Powieść obyczajowa, Recenzje tagged with danuta awolusi, nie mówiąc nikomu, nie mówiąc nikomu recenzja

Emma Perry, Sharon Davey „Nie lubię książek. Koniec kropka” Jedność

Opublikowany 27 marca 2021 Autor Aneta Kwaśniewska Komentarz

W środku nieprzeczytanych książek.

Jeśli dziecko nie lubi książek, jest na to sposób. Historia Michaliny pokazuje, że życie bez żadnej historii, bez przygód, które przeżywa się wraz z bohaterami opowieści zawartych na kartach książek, to smutne życie bez niczego. Na pustej stronie. Warto zapisać tę stronę własnymi przeżyciami, a te najlepiej rozwijać podczas czytania książek.

Mała Michalina bardzo nie lubiła książek, a te wciąż się do niej garnęły. Dostawała je w prezencie urodzinowym, pod choinkę, od babć i cioć. Miała ich mnóstwo, ale nigdy do żadnej na zajrzała. Wykorzystywała książki w różnym celu, choćby jako schodki do sięgania na półeczką ze skarbami, ale nigdy, przenigdy nie wpadła na pomysł, by otworzyć jakąś książkę i zwyczajnie zacząć ją czytać. Aż tu nagle wszystko się zmieniło. Chcecie sprawdzić, co przydarzyło się Michalinie i dlaczego zrozumiała, że w książkach kryje się wiele wartości? Przeczytajcie swoim dzieciom i wspólnie wyciągnijcie wnioski z tej historii.

Cudna książka, która nienachalnie, aczkolwiek konkretnie zachęca do sięgania po książki. Mali czytelnicy mogą wiele zrozumieć i przekonać się, że książki to nie tylko papier i nic nie warte litery, ale przede wszystkim piękne, intrygujące opowieści. Bo warto pokochać książki. Koniec kropka.

Oprawa: twarda
Liczba stron: 40
ISBN: 978-83-8144-189-6
Premiera: 2020

Koniec kropka

Opublikowany Dla dzieci, Recenzje tagged with nie lubie ksiazek, nie lubię książek koniec kropka, nie lubię książek koniec kropka recenzja

Pamela Druckerman „Piękna czterdziestoletnia” Wydawnictwo Literackie

Opublikowany 27 marca 2021 Autor Aneta Kwaśniewska Komentarz

Czterdzieści, czyli dużo?

Dosadny i szczery do bólu pamiętnik czterdziestolatki z przemyśleniami zbieranymi przez dwie dekady, aby teraz podzielić się nimi z czytelniczkami. Czy czterdzieści lat to dużo? Po czym, bez zaglądania do metryki, poznać, że już jesteśmy w dojrzałym wieku? Kryzys wieku średniego jest bowiem konieczny, aby prawdziwie dojrzeć. Zajrzyjcie do tej książki i przekonajcie się, że kobieta jest jak wino, im bardziej dojrzała, tym lepiej smakuje.

Pamela Druckerman nazywa istnym frontem walki wejście w wiek dojrzały, który zaczyna się od czterdziestu świeczek na torcie. Ten front nie musi być okupiony cierpieniem. Właśnie o tym jest ta książka.

Jakie są współczesne czterdziestolatki? Czy dojrzałość do dorosłości naprawdę przychodzi wraz z wiekiem? Jak duży musi być bagaż doświadczeń, żeby dźwigać go z przyjemnością i czerpać z niego garściami?

Autorka w autoironiczny sposób opowiada o własnych obserwacjach i przemyśleniach. Jej bystre oko i naprawdę sympatyczny w odbiorze cynizm powodują, że książkę czyta się na tyle dobrze, aby potem co nieco przenieść do swojego dorosłego życia. Jest jakaś mądrość w spostrzeżeniach tu zawartych, lecz aby ją odkryć trzeba odrobiny refleksji.

Reasumując, ta książka jest optymistycznym i praktycznym poradnikiem dla kobiet, które sądzą, że czterdzieści to jednak dużo. Kto wie, może spojrzą na to zupełnie inaczej? Polecam waszej uwadze.

Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Liczba stron: 400
ISBN: 978-83-08-07367-4
Premiera: 24 marca 2021

Opublikowany Poradniki i albumy, Recenzje tagged with pamela duckerman, piękna czterdziestoletnia, piękna czterdziestoletnia recenzja

Beata Majewska „Kim dla ciebie jestem?” Jaguar

Opublikowany 21 marca 2021 Autor Aneta Kwaśniewska Komentarz

Nie są sobie przeznaczeni.

Pochodzą z dwóch różnych światów. Zupełnie do siebie nie pasują. Uczą się siebie nawzajem i odkrywają, że rodzące się uczucie nie jest udawane. Ale oni muszą udawać, przed sobą i przed światem, bo nie są sobie przeznaczeni, nie mogą być razem. A wszystko zaczyna się od nagłej potrzeby bezinteresownej pomocy.

Susan tkwi w toksycznym związku z Calvinem. Nie ma dla niej za grosz szacunku, ale ona czuje się od niego zależna. Dzięki niemu czuje się lepsza, bo dotąd nie miała bajkowego życia. Nieobecny ojciec oraz matka narkomanka, nie zapewnili jej bezpieczeństwa i miłości. Namiastki tego nieznanego uczucia szuka więc u boku Calvina, którego tak naprawdę interesuje tylko cielesna strona ich związku. Wszystko się zmienia, gdy Susan zachodzi w ciążę. Czas przejrzeć na oczy i porzucić dotychczasowe życie.

Patrick żyje w puchu. Pławi się w luksusie, niczego mu nie brakuje. Otoczony wianuszkiem kobiet, czeka na ślub z Hope. Czy ją kocha? A komu potrzebna ta cała miłość? Ważne, że do siebie pasują. Jedno przypadkowe spotkanie zmienia życie Patricka. Co go przyciąga do beztroskiej, nieco naiwnej i opryskliwej Susan? Czemu jej pomaga? Czy ta historia znajdzie swój happy end?

Dwa bieguny i magnes, który je przyciąga. Historia z gatunku opowieści o Kopciuszku, ale z wieloma innymi problemami, niż tylko złą macocha. Tych dwoje dojrzewa do dorosłości i odkrywania prawdziwych uczuć, choć to niełatwe zadanie. Każde z nich musi odpowiedzieć na pytanie, kim jest dla niego ta druga strona. Wzbraniają się przed prawdą, dokonują wyborów i boją się samych siebie. Bo przecież nie są sobie przeznaczeni. Jak zakończy się ta opowieść? Przeczytajcie.

Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Liczba stron: 352
ISBN: 978-83-768-6959-9
Premiera: 10 marca 2021

Opublikowany Powieść obyczajowa, Recenzje tagged with beata majewska, kim dla ciebie jestem, kim dla ciebie jestem recenzja

« Starsze wpisy Recent Entries »